Stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga wykazania oczywistego i kwalifikowanego naruszenia prawa, ocenianego w realiach prawnych oraz faktycznych z chwili jej wydania. Uprzednie wykonanie celu publicznego na nieruchomości ani trudności w przeprowadzeniu rokowań nie stanowią per se rażącego naruszenia prawa, jeżeli regulacja nie przewidywała jednoznacznego
Stwierdzenie nabycia przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania na podstawie art. 75 ust. 6 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych jest niedopuszczalne, gdy nieruchomość Skarbu Państwa została przed wejściem w życie tej ustawy oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej. Przepis ten nie może stanowić podstawy ograniczenia albo pozbawienia ochrony prawa użytkowania wieczystego.
Art. 75 ust. 6 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych nie stanowi podstawy do stwierdzenia nabycia przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania nieruchomości Skarbu Państwa, jeżeli nieruchomość ta została uprzednio oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej. Wykładnia tego przepisu musi uwzględniać ochronę użytkowania wieczystego; odmienne rozumienie prowadziłoby do niedopuszczalnego wywłaszczenia
Osoba niebędąca stroną postępowania zakończonego decyzją może skutecznie żądać stwierdzenia jej nieważności tylko po wykazaniu własnego, rzeczywistego i opartego na konkretnej normie prawa materialnego interesu prawnego, na który oddziałuje byt tej decyzji. Własność nieruchomości sąsiedniej ani pośredni związek ze sporem cywilnoprawnym nie wystarczają do uzyskania legitymacji z art. 28 i art. 157 §