Nałożenie cła antydumpingowego na towary wysyłane z Kazachstanu, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2024/1287, było prawidłowe, a retrospektywne stosowanie tego środka było zgodne z prawem unijnym. Rozszerzające zastosowanie cła nie wymagało dowodzenia rosyjskiego pochodzenia towaru.

Skarga kasacyjna A. S. dotycząca cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług jest bezzasadna z uwagi na prawidłowe zastosowanie przepisów unijnych, a procedury celne i podatkowe nie zostały naruszone. Zarzuty dotyczące faktycznego pochodzenia towaru i retroaktywności cła uznano za nieuzasadnione.

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2024/1287 skutecznie rozszerza ostateczne cło antydumpingowe na towary wysyłane z Kazachstanu i Turcji niezależnie od kraju ich pochodzenia, co uprawnia do jego poboru według przepisów retroaktywnych.

Wprowadzenie środków polityki handlowej w postaci rozszerzonego cła antydumpingowego jest zgodne z rozporządzeniem unijnym, a rozszerzenie to nie wymaga dowodzenia pochodzenia z Rosji, lecz związane jest z ich wysyłką z Kazachstanu. Zmiana wartości celnej skutkuje prawidłowym przeliczeniem podatku VAT.

Naczelny Sąd Administracyjny, w granicach skargi kasacyjnej, uznał za prawidłowe uchylenie przez Sąd I instancji decyzji organów administracyjnych, wskazując, że istnienie rodzeństwa nie stanowi samoistnej przesłanki odmowy świadczenia pielęgnacyjnego.

Faktury dokumentujące podatek naliczony muszą odzwierciedlać rzeczywiste transakcje; brak tej zgodności wyklucza prawo do odliczenia podatku VAT. Podatnik powinien dochować należytej staranności w weryfikacji kontrahentów; jej brak uniemożliwia powoływanie się na dobrą wiarę.

Nieruchomość stanowiąca własność przedsiębiorcy, którego aktywność ma wyłącznie charakter gospodarczy, podlega opodatkowaniu stawką dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli w świetle obiektywnych okoliczności jest faktycznie lub potencjalnie wykorzystywana w tej działalności. Prowadzenie na gruncie robót budowlanych odpowiadających przedmiotowi działalności właściciela przesądza

Zasada zaufania do organów podatkowych, wywodzona z art. 2 Konstytucji RP i wyrażona w art. 121 § 1 O.p., wyklucza określenie zaległości VAT wskutek późniejszej zmiany utrwalonej wykładni, jeżeli podatnik przy zawieraniu długoterminowej umowy z organem państwa racjonalnie opierał się na wcześniejszej praktyce organów. Usługa utrzymania dróg w systemie „utrzymaj standard” może stanowić świadczenie kompleksowe

Dla zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. nie jest konieczne udowodnienie prawidłowego doręczenia decyzji wszystkim stronom postępowania. Wystarczające jest ustalenie, także na podstawie dowodów pośrednich, że akt został wprowadzony do obrotu prawnego ponad 30 lat przed wszczęciem postępowania nieważnościowego, co skutkuje jego obligatoryjnym umorzeniem z mocy prawa.

Dla nabycia własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających wystarcza ustalenie, że prywatny grunt był 31 grudnia 1998 r. faktycznie częścią pasa drogowego drogi publicznej oraz pozostawał we władaniu podmiotu publicznego. Władanie może być wykazane dowodami odnoszącymi się do czynności zarządu wykonywanych w ciągu całej drogi, bez potrzeby udowodnienia ich realizacji

Faktury dokumentujące usługi faktycznie wykonane przez podmioty inne niż ich wystawcy nie stanowią podstawy odliczenia podatku naliczonego, jeżeli podatnik wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł wiedzieć o związku transakcji z oszustwem podatkowym. Skuteczne zakwestionowanie ustaleń faktycznych wymaga precyzyjnego sformułowania podstaw kasacyjnych oraz wykazania, że ocena dowodów narusza

Przepisy art. 2 ust. 1, 1a, 1c, 2 i 3 ustawy o własności lokali nie stanowią podstawy do wydania zaświadczenia o samodzielności jednego lokalu mieszkalnego, który obejmuje całą substancję budynku jednorodzinnego. W postępowaniu zaświadczeniowym organ nie bada możliwości podziału nieruchomości gruntowej zabudowanej wieloma budynkami ani nie wykorzystuje zaświadczenia do uregulowania ich stanu prawnego

Rada gminy nie może legalnie wycofać stawki procentowej opłaty adiacenckiej bez jednoczesnego ustanowienia nowej, jako że takie działanie narusza ustawowy obowiązek i stanowi rażące obejście przepisów o gospodarce nieruchomościami.

Wykładnia art. 1 ust. 4 oraz art. 1 ust. 1a pkt 2 w związku z art. 1 ust. 1-3 ustawy przekształceniowej, która wyklucza realizację uprawnień ustawowych przez następców prawnych dawnych właścicieli dekretowych z tej tylko przyczyny, że Skarb Państwa posiada minimalny udział we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości nabyty w drodze dziedzieczenia ustawowego, narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności