Na gruncie art. 18db ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 u.p.d.o.p. „ogólny czas pracy” nie jest tożsamy z czasem pracy z art. 128 § 1 K.p. i obejmuje również okresy usprawiedliwionej nieobecności pracownika, w tym urlop oraz chorobę. Do czasu pracy przeznaczonego na działalność badawczo-rozwojową zalicza się natomiast wyłącznie czas faktycznego wykonywania czynności B+R.
Prawo do rekompensaty na podstawie art. 2 ustawy zabużańskiej przysługuje osobie, która była właścicielem nieruchomości w chwili jej pozostawienia w okolicznościach określonych w art. 1 tej ustawy, także gdy własność nabyła po 1 września 1939 r., w tym w drodze spadkobrania. Data ta odnosi się do obywatelstwa i miejsca zamieszkania, a nie do bezwzględnego wymogu własności nieruchomości w tym dniu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ustanie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. za zasadne, podtrzymując stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie do rozpoznania wniosku o pobyt czasowy bez dalszych przesunięć terminów.
Przepisy o przedłużeniu zawieszenia terminów administracyjnych na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy są niezgodne z konstytucyjnym prawem do sądu (art. 45 Konstytucji RP), jeżeli zastosowane po zakończeniu rzeczywistej potrzeby, jaką była sytuacja masowego napływu cudzoziemców.
W sprawach imigracyjnych, gdy zainteresowany złożył wniosek po 30 czerwca 2024 r., nie stosuje się art. 100d ustawy o pomocy Ukraińcom, a bezczynność organu należy oceniać zgodnie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach. Bezczynność, nawet bez rażącego naruszenia prawa, obliguje organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany po 30 czerwca 2024 r., a więc organ administracji działał w stanie bezczynności, nie mającej charakteru rażącego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna oddalona.
Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. z naruszeniem zasady proporcjonalności uzasadnia zastosowanie rozproszonej kontroli konstytucyjności i odmowę stosowania tego przepisu, co potwierdza bezczynność organu wobec wniosków o pobyt czasowy.
Świadczenie pieniężne orzekane na podstawie art. 43a k.k. nie jest środkiem karnym podlegającym łączeniu w trybie art. 90 § 2 k.k. W razie zbiegu przestępstw świadczenia pieniężne orzeczone za każde z nich podlegają kumulatywnemu wykonaniu, a nie zastąpieniu jednym świadczeniem łącznym.
Opinię organów państwowych należy ocenić pod kątem wartości dowodowej przed podjęciem decyzji o odmowie wydania promesy zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemców. Ogólnikowe stwierdzenia w opiniach nie są wystarczające do odmowy.
Organ realizując zadania z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odwołania dyrektora instytucji kultury musi jednoznacznie wskazać i udowodnić konkretne przesłanki naruszenia prawa lub umowy. Jakakolwiek arbitralność czy brak rzetelnej dokumentacji tożsame są z naruszeniem norm prawa administracyjnego.
Ustalenie miejscowego planu dopuszczające zachowanie istniejącego budynku magazynowego narusza wiążące ustalenia studium, jeżeli studium jednoznacznie wyłącza dany teren z zabudowy i przewiduje zamknięty katalog wyjątków nieobejmujący takiego obiektu. W postępowaniu dotyczącym takiego ustalenia należy zapewnić udział właścicielowi nieruchomości objętej planem, którego prawa są nim bezpośrednio kształtowane