NSA oddala skargę kasacyjną, stwierdzając brak istotnego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby wpływać na wynik sprawy, a także brak podstaw do umorzenia postępowań egzekucyjnych. Zasądza zwrot kosztów na rzecz organu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że do nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną konieczne jest wykazanie władania nieruchomością przez gminę. Brak wystarczających dowodów władania przez gminę skutkuje oddaleniem żądań jej nabycia.

W przypadku rażącego i oczywistego naruszenia przepisów prawa dotyczących rejestracji pojazdów, skutki społeczne i gospodarcze nie mogą stanowić przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, zważywszy na zasadę praworządności oraz odpowiedzialność organów za przestrzeganie jasnych norm prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 prd w decyzji rejestracyjnej, uchylając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedni wyrok, podkreślając konieczność spełnienia wszystkich warunków prawnych rejestracji pojazdu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja o rejestracji pojazdu, wydana w sytuacji braku zgromadzenia wszystkich wymaganych prawem dokumentów, w tym świadectwa homologacji, rażąco narusza przepisy prawa, co uzasadnia jej stwierdzenie nieważności niezależnie od skutków społeczno-ekonomicznych.

Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, po stwierdzeniu, że żądana informacja ma charakter przetworzony, zobowiązany jest do wydania decyzji odmownej, jeśli wnioskodawca nie wykaże szczególnej istotności dla interesu publicznego, a nie może pozostawić wniosku bez rozpoznania. (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.)

Naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. dotyczące rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej. Skutki społeczno-ekonomiczne rejestracji nie mogą być podstawą tolerowania oczywistych naruszeń prawnych.

Przelew roszczeń dekretowych i nabycie budynku po wejściu w życie dekretu warszawskiego nie skutkuje uzyskaniem statusu strony uprawnionej do odszkodowania w postępowaniu administracyjnym, gdyż status dotychczasowego właściciela dotyczy tylko właścicieli na dzień 21 listopada 1945 r.

Podmiot będący stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę zachowuje ten przymiot również w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w zmienionym kształcie.

Decyzja Ministra Finansów stwierdzająca, na podstawie art. 2 ustawy z 1968 r., przejście nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, mimo deklaratoryjnego charakteru, musi zawierać aktualne oznaczenie nieruchomości pozwalające na dokonanie wpisu w księdze wieczystej. Minister jest związany ustaleniami właściwego zagranicznego organu odszkodowawczego co do zakresu mienia objętego indemnizacją.

Dopuszczalne jest usunięcie braku wydruku decyzji wydanej elektronicznie przez trwałe połączenie go z wydrukiem identyfikatora nadanego przez system teleinformatyczny, jeżeli pozwala to zweryfikować istnienie, treść i autentyczność dokumentu. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie ma charakteru instrumentalnego, gdy opiera się na konkretnych ustaleniach wskazujących na uzasadnione podejrzenie

W rozumieniu art. 2 ustawy zabużańskiej właścicielem nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP jest także osoba, która nabyła jej własność w drodze spadkobrania po 1 września 1939 r., jeżeli w chwili opuszczenia byłego terytorium RP była właścicielem i spełniała ustawowe przesłanki obywatelstwa, miejsca zamieszkania oraz związku opuszczenia z wojną. Data 1 września 1939 r. nie wyznacza

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje, gdy całokształt materiału dowodowego potwierdza, że faktury nie dokumentują usług wykonanych przez wskazanych w nich wystawców, a podatnik nie przedstawia dowodów podważających takie ustalenia. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego zawiesza bieg przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., jeżeli nastąpiło odpowiednio wcześnie i towarzyszyły

Zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej, na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 kpa, wymaga jednoczesnego spełnienia przesłanek znikomości wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszania prawa; okoliczności osobiste strony nie są przesłankami determinującymi rozpoznanie tej instytucji.