Oddalenie skargi kasacyjnej dotyczyło zarzutów bezczynności i przewlekłości postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego, związanych z ustaleniem odszkodowania, których prawidłowości nie wykazano.

W sprawach o bezczynność i przewlekłość postępowania administracyjnego, gdy wniosek dotyczy ustalenia prawa własności, a nie odszkodowania, nie można zarzucać organowi bezczynności w kwestii odszkodowania, jeśli uprzednio nie wydano orzeczenia o nabyciu własności (NSA, wyrok z dnia 19 czerwca 2026 r., II GSK 2097/25).

Oddalenie skargi kasacyjnej Z.B.D.J. i W. sp. z o.o. z powodu niewykazania bezczynności w świetle niezasadności zarzutów proceduralnych oraz prawnych, co potwierdza prawidłowość działania organów i sądów w związku z rozbieżnym charakterem wniosków.

Nie sposób wykazać, jak wymaga tego art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a., wystąpienia stanu, w którym naruszenie przepisów postępowania podatkowego mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jeśli nie zostanie podany dla nich taki punkt odniesienia w prawie materialnym, któremu ustalenia czynione w ramach tych przepisów miały służyć.

Odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT wymaga wykazania, w oparciu o kompletny i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy, że konkretne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Same nieprawidłowości w ewidencji odpadów, danych transportowych lub oznaczeniu kodu odpadów nie uzasadniają automatycznie uznania faktur za puste ani

Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego w VAT w wysokości 100% na podstawie art. 112c ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wymaga jednoznacznego wykazania w decyzji, że podatnik świadomie uczestniczył w oszustwie podatkowym. Niedochowanie należytej staranności i brak dobrej wiary, choć mogą uzasadniać zastosowanie sankcji, nie przesądzają samodzielnie o spełnieniu przesłanek sankcji maksymalnej; braków

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania naruszenia art. 73 ustawy z 1998 roku przez Wojewodę Mazowieckiego w postępowaniu odszkodowawczym. Brak podstaw dla stwierdzenia przewlekłości lub bezczynności organu.

Stwierdzenie wypadku o którym mowa w art. 4 pkt 15 lit. c tiret pierwsze ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz.U. z 2020 r. poz. 2055 ze zm.) nie wymaga ustalenia, że doszło do niego w warunkach bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w trybie nadzwyczajnym wymaga wykazania rażącego naruszenia prawa, co w kontekście uznania administracyjnego oraz braku zgodnych dowodów nie zaszło. Decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego mieściła się w kompetencjach decyzyjnych organu i nie odbiegała od standardów proceduralno-prawnych.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej dotyczącej przyznania dodatku funkcyjnego funkcjonariuszowi nie może opierać się wyłącznie na zarzucie rzekomego rażącego naruszenia prawa, bez wykazania przekroczenia granic uznania administracyjnego.

NSA potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia WSA, uznając, że decyzje Komendanta Głównego Policji zostały wydane z naruszeniem procedur, nie uzasadniając rażącego naruszenia prawa. Wnioski WSA okazały się zgodne z obowiązującymi przepisami prawa administracyjnego.

Nie stwierdza się rażącego naruszenia prawa w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji o podwyższeniu dodatku funkcyjnego, gdy decyzja ta mieści się w granicach uznania administracyjnego. Wzruszenie decyzji w trybie nadzorczym bez wykazania kwalifikowanych wad prawnych jest niedopuszczalne.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalająca skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego była niezasadna, gdyż nie istniało postępowanie o ustalenie odszkodowania, co wykluczało zarzut przewlekłości.

Skarga kasacyjna jest niezasadna, ponieważ w zakresie wniosku o ustalenie odszkodowania ani bezczynność, ani przewlekłość postępowania Wojewody Mazowieckiego nie mogły wystąpić z uwagi na brak formalnego wniosku. Działanie organu administracji należy oceniać w oparciu o rzeczywisty przedmiot skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego pozostawał w rażącej bezczynności w niewykonaniu prawomocnego wyroku, co uzasadniało nałożenie grzywny i zasądzenie kosztów na rzecz skarżącego.