Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że grzywna jako środek egzekucyjny w sposób uzasadniony zapewnia efektywność egzekucji obowiązku niepieniężnego, zaś wskazane nałożenie kolejnej grzywny, mimo krótkiego uzasadnienia, było właściwe z uwagi na uporczywą niewykonalność obowiązku przez adresata decyzji.

Na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie, a w efekcie skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Brak możliwości zaskarżenia wynika z wykładni art. 101 § 3 k.p.a.

Grzywna nałożona w postępowaniu egzekucyjnym, mimo lakonicznego uzasadnienia, jest uzasadniona, gdy inne środki okazały się nieskuteczne, a obowiązek pozostał niewykonany.

Anonimowe wnioski o udostępnienie informacji publicznej mogą być odrzucone, gdy stwarzają zagrożenie dla bezpieczeństwa. W takich sprawach organ ma prawo wymagać danych identyfikujących wnioskodawcę jako warunek merytorycznego rozpoznania wniosku.

Dopuszczalne prawnie jest stosowanie różnych stawek opłaty zmiennej za pobór wody, uzależnionych od celu jej wykorzystania, w szczególności oddzielne stawki dla wody przeznaczonej do zbiorowego zaopatrzenia ludzi oraz dla hurtowej odsprzedaży innym podmiotom.

Zróżnicowanie stawek opłat zmiennych za pobór wód powierzchniowych według celu poboru jest prawnie uzasadnione, zgodne z przepisami Prawa wodnego oraz zasadą "użytkownik płaci". Przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne muszą stosować różne stawki opłat w zależności od przeznaczenia pobranej wody.

Zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne, możliwe jest stosowanie różnych stawek opłaty zmiennej za pobór wody w zależności od celu, tj. zbiorowego zaopatrzenia ludności versus hurtowej odsprzedaży, co znajduje oparcie w art. 274 Prawa wodnego oraz odpowiednich regulacjach rozporządzeń.