W sytuacji, gdy likwidacja urządzenia wodnego jest niemożliwa technicznie lub ekonomicznie, organ powinien rozważyć alternatywne rozwiązania, a nie stosować wyłącznie najdotkliwszą sankcję, jaką jest nakaz likwidacji, jak przewiduje art. 190 ust. 14 Prawa wodnego.

Wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2026 r., sygn. III OSK 2873/24: Instalacja do mechaniczno-cieplnego przetwarzania odpadów nie może być traktowana jako sortownia, gdy jej technologia spełnia wymogi najlepszych dostępnych technik. Brak prawidłowego wyjaśnienia tego aspektu uniemożliwia dokonanie skutecznej kontroli instancyjnej.

Instalacje do przetwarzania niesegregowanych odpadów komunalnych mogą stosować technologie alternatywne wobec mechaniczno-biologicznych, o ile spełniają normy najlepszych dostępnych technik zgodnie z prawem unijnym, co wyklucza bezwzględną preferencję jednej technologii przez prawo krajowe.

Obowiązek przeprowadzenia remediacji historycznego zanieczyszczenia powierzchni ziemi oraz zwrotu kosztów opracowania projektu planu remediacji spoczywa na podmiocie prawnym odpowiedzialnym za zanieczyszczenie, co zostało potwierdzone po dokładnej analizie dowodowej i proceduralnej.

Nieprawidłowe uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego uniemożliwia kontrolę sądową jego decyzji. Wadliwość uzasadnienia wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez sąd, ze szczególnym naciskiem na pełne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia co do zasady reprezentacji ROD.

Tryb uchwalenia ustawy

Skarżącemu nie przysługuje status strony w postępowaniu o likwidację urządzenia wodnego, prowadzonym na podstawie art. 64a ust. 5 Prawa wodnego, gdyż brak ku temu podstaw w przepisach prawa materialnego.

Po ostatecznym nałożeniu obowiązku likwidacji urządzenia wodnego, brak jest możliwości skutecznego wnoszenia wniosku o legalizację, a wykonalność tej decyzji uniemożliwia ponowne wszczęcie postępowania w przedmiocie legalizacji urządzenia, zgodnie z art. 190 oraz art. 61a k.p.a.