Dla zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego konieczne jest dokładne ustalenie zmiany stanu wód na gruncie oraz jej przyczynowo-skutkowego wpływu na sąsiednie grunty; organy administracyjne zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i oceny całego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego skonfrontowanej z innymi dowodami sprawy.

Długotrwałe niewydanie decyzji przez organ administracyjny stanowi przejaw bezczynności i przewlekłości postępowania, które w niniejszej sprawie nosiły cechy rażącego naruszenia prawa, uzasadniające oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza prawidłowość tego stanowiska sądu niższej instancji.

Podmiot, który wykazuje interes prawny wynikający z następstwa prawnego po współwłaścicielu nieruchomości, posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dot. stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Organ administracyjny musi wszechstronnie rozpatrzeć materiał dowodowy wykazujący prawa własności do nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarga kasacyjna nie zawierała zasadnych podstaw, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uchylający decyzję organów administracyjnych, jest zgodny z prawem; brak wnikliwej analizy dowodów przez organy narusza przepisy KPA.

W sytuacji, gdy likwidacja urządzenia wodnego jest niemożliwa technicznie lub ekonomicznie, organ powinien rozważyć alternatywne rozwiązania, a nie stosować wyłącznie najdotkliwszą sankcję, jaką jest nakaz likwidacji, jak przewiduje art. 190 ust. 14 Prawa wodnego.