Stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wymaga wykazania oczywistego i kwalifikowanego naruszenia prawa, ocenianego w realiach prawnych oraz faktycznych z chwili jej wydania. Uprzednie wykonanie celu publicznego na nieruchomości ani trudności w przeprowadzeniu rokowań nie stanowią per se rażącego naruszenia prawa, jeżeli regulacja nie przewidywała jednoznacznego
Stwierdzenie nabycia przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania na podstawie art. 75 ust. 6 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych jest niedopuszczalne, gdy nieruchomość Skarbu Państwa została przed wejściem w życie tej ustawy oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej. Przepis ten nie może stanowić podstawy ograniczenia albo pozbawienia ochrony prawa użytkowania wieczystego.
Zarzut kasacyjny oparty bezpośrednio na przepisach k.p.a. lub k.r.o., bez wskazania naruszonych przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów p.p.s.a. oraz bez wykazania ich związku z wynikiem sprawy, nie spełnia wymogów z art. 174 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. NSA, związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do uzupełniania lub rekonstruowania wadliwie określonych podstaw kasacyjnych
Art. 75 ust. 6 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych nie stanowi podstawy do stwierdzenia nabycia przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania nieruchomości Skarbu Państwa, jeżeli nieruchomość ta została uprzednio oddana w użytkowanie wieczyste osobie trzeciej. Wykładnia tego przepisu musi uwzględniać ochronę użytkowania wieczystego; odmienne rozumienie prowadziłoby do niedopuszczalnego wywłaszczenia
Osoba niebędąca stroną postępowania zakończonego decyzją może skutecznie żądać stwierdzenia jej nieważności tylko po wykazaniu własnego, rzeczywistego i opartego na konkretnej normie prawa materialnego interesu prawnego, na który oddziałuje byt tej decyzji. Własność nieruchomości sąsiedniej ani pośredni związek ze sporem cywilnoprawnym nie wystarczają do uzyskania legitymacji z art. 28 i art. 157 §