Przedłużenie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności i prawo do sądu, co uzasadnia rozproszoną kontrolę konstytucyjności i niestosowanie tego przepisu, a sprawy cudzoziemców objęte są oceną bezczynności administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedłużenie obowiązywania przepisów zawieszających bieg terminów na rozpatrywanie wniosków pobytowych po 30 czerwca 2024 r. było niezgodne z konstytucyjną zasadą proporcjonalności oraz prawem do sądu, uznając bezczynność organu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który nie spełnia wymogów określonych w art. 74 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, może zostać prawidłowo pozostawiony bez rozpoznania przez organ administracji.

Interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji przysługuje wyłącznie podmiotom, których interes prawny jest bezpośrednio naruszony decyzją. Status posiadacza nie tworzy takiego interesu, gdy posiadanie jest sprzeczne z uregulowanym prawem własności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że Rektor Uczelni dopuścił się bezczynności, a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest prawidłowy i uzasadniony prawnie.

Bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, wynikająca z błędnej kwalifikacji wniosku, nie uzasadnia wymierzenia grzywny ani przyznania odszkodowania, o ile nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop przed 6 listopada 2018 r. ustala się według zasad ustalania wynikających z przepisów Policji obowiązujących przed wyrokiem TK z 30 października 2018 r., nie stosując niekonstytucyjnego przelicznika.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że okoliczności faktyczne związane z zarządem przymusowym i problemy organizacyjne Uczelni nie usprawiedliwiają bezczynności w wydaniu zaświadczenia o przebiegu studiów, uznając tym samym skargę kasacyjną za bezzasadną.

Organ administracyjny wydając decyzję o wygaśnięciu stosunku służbowego z mocą ex tunc, musi uwzględniać wyłącznie okoliczności mające miejsce do terminu złożenia propozycji służby, zaś następstwa decyzji nie mogą być uzasadnione ustaleniami powstałymi po tej dacie, w szczególności dotyczącymi stanu zdrowia funkcjonariusza.

Uchylone decyzje organów policji w zakresie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop obliczanego według niekonstytucyjnych zasad muszą być oparte na zgodnych z Konstytucją RP zasadach obliczeń, wynikających z wyroku TK sygn. K 7/15 oraz z art. 66 ust. 2 Konstytucji.

Spółdzielnia mieszkaniowa, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 83 ust. 4 RODO. Prezes UODO może nałożyć na nią karę za niezgłoszenie naruszenia ochrony danych osobowych i niezawiadomienie osoby, której dane dotyczą, gdyż ujawnienie takich danych prowadzi do wysokiego ryzyka naruszenia jej praw.

Bez wykazania tytułu prawnorzeczowego na datę komunalizacji, domniemanie zgodności wpisu z rzeczywistym stanem prawnym księgi wieczystej nie może być skutecznie podważone, a brak interesu prawnego wyklucza przyznanie statusu strony w postępowaniu komunalizacyjnym.

Umorzenie postępowania na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej jest zgodne z prawem; upływ trzydziestu lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji administracyjnej oraz jej wejście do obrotu prawnego uniemożliwia wydanie decyzji nadzorczej.

W sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1680/24, NSA orzekł, iż brak udokumentowanego prawa zarządu przez PKP, zgodnie z art. 38 ust. 2 u.g.g., skutkuje objęciem nieruchomości procesem komunalizacji na mocy art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej z dnia 10 maja 1990 r.

Brak rażącego naruszenia prawa art. 40 § 2 k.p.a. przy wydawaniu decyzji administracyjnej wyłącza stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 156 § 1 k.p.a.; naruszenia proceduralne mogą stanowić przesłanki wznowienia postępowania, lecz nie unieważnienia decyzji.