Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż skuteczność doręczenia przesyłki do adresata przebywającego za granicą zależy od zgodności z wewnętrznymi przepisami kraju doręczenia. Odmówił przywrócenia terminu na wniesienie skargi z powodu braku uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w uchybieniu terminu.

Przesyłka administracyjna doręczona na zagraniczny adres podatnika jest skutecznie doręczona, gdy organ podatkowy dopełni stosownych czynności zgodnie z miejscowym prawem pocztowym. Potwierdzenie skuteczności doręczenia wyklucza przywrócenie terminu z powodu niewiny podatnika.

Podmiot, który wprowadza na rynek produkty oznakowane jako ekologiczne bez wymaganych certyfikatów, ponosi administracyjną odpowiedzialność niezależnie od winy. Nałożona kara mieści się w granicach przewidzianych prawem i jest uzasadniona ochroną wiarygodności produktów ekologicznych.

Oddalona zostaje nieusprawiedliwiona skarga kasacyjna dotycząca kwalifikacji robót budowlanych jako przebudowy, z uwagi na brak wskazania adekwatnych norm materialnoprawnych umożliwiających weryfikację zarzutów.

Dla powstania odpowiedzialności przewoźnika transportującego odpady wystarczające jest stwierdzenie przewozu bez dokumentu potwierdzającego rzeczywisty rodzaj odpadów. Brak zgodności dokumentów BDO z rzeczywistym stanem odpadów uzasadnia nałożenie kar administracyjnych, niezależnie od przypisania winy przewoźnikowi.

Odmowa wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest niewłaściwa, jeśli postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej KPA, a nowe przepisy wymagają jego umorzenia.

W sytuacji zakończonych robót budowlanych, obowiązek rozbiórki samowolnie wykonanej inwestycji może być nałożony na właściciela nieruchomości, nawet jeśli nie był inwestorem. Zaskarżony wyrok WSA wymaga ponownego zbadania w kontekście aktualnego brzmienia art. 52 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane.

Umowy przelewu wierzytelności w ramach przeniesienia ryzyka, zawierane przez fundusz inwestycyjny, stanowią umowy sprzedaży rzeczowe podlegające opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych w rozumieniu art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Podstawa opodatkowania gruntu zależy od jego klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków, a nie rzeczywistego użytkowania. Sąd administracyjny nie może samodzielnie modyfikować tej klasyfikacji, a brak wyraźnie wskazanych i uzasadnionych zarzutów w skardze kasacyjnej skutkuje jej oddaleniem.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, stwierdzając brak wystarczającego uzasadnienia dla wpływu domniemanych naruszeń proceduralnych na wynik sprawy, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Rekultywacja wykonywana na gruncie nieprzeznaczonym na działalność gospodarczą, przez właściciela nieprowadzącego takiej działalności, nie stanowi jej elementu w świetle u.p.o.l., co potwierdza brak podstaw do zmiany decyzji organu niższej instancji.

Egzekucja ze środków na rachunku bankowym współmałżonka zobowiązanego jest dopuszczalna, jeżeli środki te stanowią majątek wspólny, a skarżący nie wykaże ich przynależności do majątku odrębnego; dotacje nie korzystają z wyłączenia spod egzekucji, jeśli nie są na wyodrębnionym rachunku.

Przesyłka zawierająca akty administracyjne doręczona podatnikowi na adres w Estonii spełniała wymogi prawidłowego doręczenia zgodnie z krajowym prawem pocztowym oraz międzynarodowymi regulacjami pocztowymi, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Roboty budowlane obejmujące montaż dodatkowych anten i urządzeń na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej traktowane są jako jej rozbudowa, wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę. Zgłoszone działania nie mieszczą się w kategorii instalacji zwolnionych z tego obowiązku.

Zaświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym nie może być oparte na zeznaniach świadków, a jedynie na dokumentach w zasobach organu. NSA oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o odmowie wydania zaświadczenia z powodu braku dokumentacji potwierdzającej pracę.

Zgodnie z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, na przewoźnika można nałożyć karę pieniężną za niezapewnienie ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towary. Kara 10.000 zł jest proporcjonalna i nie narusza interesu publicznego, nawet przy formalnym naruszeniu.

Członek organu zarządzającego ponosi odpowiedzialność za urządzanie gier hazardowych bez koncesji, mimo braku jego czynnego udziału, jeżeli pełnił funkcję w czasie ujawnienia działania bez koncesji. Ostateczność decyzji przeciwko spółce determinuje wykładnię.