Podmiot, który utracił status towarzystwa funduszy inwestycyjnych, pozostaje zobowiązany do uiszczenia opłaty rocznej za nadzór za okres, w którym działał jako taki podmiot, zgodnie z art. 236 ust. 2a u.f.i. Decyzja KNF określająca tę zaległość była prawidłowa.

Nie można wykluczać członkostwa we wspólnocie samorządowej w oparciu o fizyczne zamieszkanie w innej gminie, gdy skarżący został tymczasowo umieszczony w lokalu przez decyzję własnej gminy. Decyzja odmawiająca przydziału lokalu z zasobu gminy, podjęta bez właściwego pouczenia, podlega uchyleniu.

Skarga kasacyjna organu w przedmiocie zobowiązania funkcjonariuszki do zwrotu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest bezzasadna, z uwagi na niewystarczająco wyjaśniony stan faktyczny sprawy oraz brak dokładnych ustaleń co do charakteru pomocy finansowej otrzymanej przez małżonka skarżącej.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską ze względu na zaburzenia zdrowotne; orzeczenia lekarskie i psychologiczne są jedynymi podstawami dowodowymi; prawo posiadania broni nie stanowi prawa podmiotowego słabiej chronionego.

Przetwarzanie danych osobowych przez bank w celu ochrony przed potencjalnymi przyszłymi roszczeniami nie spełnia przesłanek art. 6 ust. 1 lit. f RODO, gdyż art. ten dotyczy ochrony istniejących interesów prawnych, a nie hipotetycznych.

Brak możliwości wydania zaświadczenia administracyjnego potwierdzającego prowadzenie gospodarstwa rolnego, jeżeli organ, mimo postępowania wyjaśniającego, nie dysponuje ewidencją potwierdzającą fakt prowadzenia gospodarstwa, a samo posiadanie lub obowiązki podatkowe nie są wystarczające.

Przetwarzanie danych osobowych przez bank w celu wynikającym z prawnie uzasadnionych interesów administratora na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO wymaga realnego interesu, nie hipotetycznego zabezpieczania się przed ewentualnymi roszczeniami.

Poinformowanie osoby o zamiarze przetwarzania jej danych osobowych po wygaśnięciu umowy kredytowej jest warunkiem koniecznym zgodnie z art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Niedopełnienie tego obowiązku przez bank uniemożliwia legalne przetwarzanie danych, a ciężar wykazania skutecznego doręczenia informacji spoczywa na banku.

Sąd administracyjny uznał, że sprostowanie błędów pisarskich w decyzji KNF, dokonane na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., jest dopuszczalne, o ile nie wpływa na zmianę merytoryczną treści rozstrzygnięcia.