Karze pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia podlega podmiot, który zajął pas drogowy, nawet w przypadku sporu dotyczącego faktyczne wykorzystywania nieruchomości. Zajęcie pasa drogowego obejmuje przestrzeń nad nim, a umieszczenie widocznych reklam wymaga zezwolenia.

Zajęcie pasa drogowego ulicy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi rodzi odpowiedzialność administracyjną, choć uprzednio wydane decyzje budowlane mogą wskazywać na odmienną sytuację faktyczną i prawną. Decyzja z art. 40 ust. 1 u.d.p. jest niezależna od zezwoleń budowlanych.

Sąd oddala skargę kasacyjną uznając, że włączenie karty do GEZ było zgodne z prawem, a zarzuty formalne oraz ujęte w karcie odniesienia do widoków górskich nie wpływają na prawidłowość materialną decyzji.

Nieruchomość użytkowana przez Polskie Koleje Państwowe, lecz nieposiadająca formalnego tytułu prawnego, "należała" do organu administracji państwowej, co uzasadniało jej komunalizację na rzecz gminy z mocy prawa. Faktyczne dysponowanie mieniem przez PKP, bez formalnego zarządu, nie stanowi prawa wyłączającego komunalizację.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli istnieje związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym; nie można uzależniać go od dostępności pomocy innych zobowiązanych do alimentacji.

Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., ciężar dowodowy spoczywa na wnioskodawcy w zakresie wykazania spełnienia przesłanek zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, co jest niezbędne do stwierdzenia przejścia własności z mocy prawa. Brak takiego wykazania uzasadnia odmowę nabycia własności z mocy prawa.

Organ podatkowy nie może odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego z powołaniem się na poglądowy charakter wniosku, jeśli dotyczy on jednoznacznie zdefiniowanego zdarzenia przyszłego, a w razie wątpliwości treściowych organ powinien wezwać stronę do uzupełnienia wniosku.

Wprowadzenie z dniem 1 stycznia 2025 r. w art. 1a ust. 1 pkt 2c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) definicji „trwałe związanie z gruntem” jedynie wyjaśnia (doprecyzowuje) sposób interpretacji tego zwrotu legislacyjnego, zgodny z możliwością jego wcześniejszego odczytania w tożsamy sposób, na co pozwalały zarówno językowe reguły