Dla zastosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wymagane jest faktyczne udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom. Potencjalne udostępnienie nie spełnia tego wymogu, dlatego grunty nieaktywne kolejowo należy opodatkować w związku z działalnością gospodarczą.

Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako przepis odrębny, wyłącza zastosowanie przepisów działu IVa k.p.a. dotyczących odstąpienia od kary, zaś brak wykazania braku wpływu na naruszenie uzasadnia nałożenie kary.

Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, które faktycznie nie są udostępniane przewoźnikom kolejowym, nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Związek gruntu z działalnością gospodarczą uzasadnia jego opodatkowanie najwyższą stawką.

Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, nieużywane faktycznie do przewozów kolejowych, podlegają opodatkowaniu jako związane z działalnością gospodarczą i nie korzystają ze zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia jest zgodne z prawem, gdy przewóz odbywa się dla potrzeb własnych podmiotu z kraju spoza UE, co wymaga zezwolenia ministra transportu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania determinuje obowiązek organu odwoławczego do wydania postanowienia stwierdzającego takie uchybienie, co wyklucza możliwość podważenia ostateczności decyzji administracyjnej.

Podmiot wykonujący działalność leczniczą, w celu skorzystania z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, musi być wpisany do rejestru prowadzonego przez właściwego wojewodę. Fakt prowadzenia punktu szczepień przez aptekę nie uprawnia jej do tej ulgi.

Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest regulacją odrębną wyłączającą zastosowanie art. 189f §1 pkt 1 KPA, brak wykazania przesłanek wyłączających odpowiedzialność oznacza konieczność nałożenia kary.