Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, potwierdził, iż uchwała gminy ze zgodą na bezprzetargową sprzedaż nieruchomości, może być stwierdzona nieważną, jeśli naruszone zostaną zasady poprawy zagospodarowania wskazane w art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że prawo do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości wygasło z upływem terminu zawitego, a brak zawiadomienia współspadkobierców o możliwości zwrotu nie wpłynął na poprawność decyzji organów administracyjnych.

Skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego przez uchwałę planistyczną, a Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodną z prawem decyzję organów oddalającego skargę kasacyjną.

Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 25 października 2023 r., w kontekście wyroku TSUE C-277/24, podlega oddaleniu, gdyż skarżący nie wykazał wpływu orzeczenia TSUE na treść rozstrzygnięcia NSA ani nie przedstawił konkretnych, relewantnych zarzutów merytorycznych.

Odmowa aktualizacji ewidencji gruntów oparta na braku niezbędnych dokumentów przez wnioskodawcę, przy zachowaniu zgodności z formalnymi procedurami, pozostaje zgodna z prawem. Ocenia się w granicach podstaw kasacyjnych precyzyjnie określonych przez profesjonalnych pełnomocników.

Tablica umieszczona w pasie drogowym bez zgody zarządcy stanowi reklamę wymagającą pozwolenia na zajęcie pasa drogowego, a niedopełnienie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary administracyjnej zgodnej z ustawą o drogach publicznych.

W odniesieniu do zachowania polegającego na umieszczeniu nośnika reklamowego w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi, zgodnie z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza zgodność z prawem nałożenia kary pieniężnej, której wysokość została obliczona prawidłowo.

Przy naliczaniu opłat za pobór wód powierzchniowych przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane stosować odmienną stawkę opłaty zmiennej w zależności od przeznaczenia wody, rozróżniając wodę pobraną dla zbiorowego zaopatrzenia ludności od wody sprzedawanej hurtowo innym podmiotom.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków środowiskowych jest zgodna z prawem; zarzuty proceduralne i materialnoprawne skargi kasacyjnej pozostają bezpodstawne.

Przewoźnik wykonujący transport drogowy podlega odpowiedzialności karnej za niewyposażenie kierowcy w przewożone dokumenty wymagane art. 87 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku gdy kierowca nie okaże dokumentów podczas kontroli.

Niezgłoszenie pojazdu do licencji transportowej oraz nieokazanie wypisu z licencji uzasadniało nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 87 i 92a u.t.d. Bierność dowodowa strony nie może prowadzić do negatywnych konsekwencji dla organu w postępowaniu administracyjnym.

1. Szczegółowe rozważania sądu administracyjnego w uzasadnieniu orzeczenia na tle informacji formalnie objętych klauzulą tajności w trybie przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych nie muszą z konieczności prowadzić do ich ujawnienia. Istotne jest bowiem precyzyjne rozgraniczenie tych danych, które są bezpośrednio objęte treścią dokumentu będącego nośnikiem informacji