Dla zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego konieczne jest dokładne ustalenie zmiany stanu wód na gruncie oraz jej przyczynowo-skutkowego wpływu na sąsiednie grunty; organy administracyjne zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i oceny całego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego skonfrontowanej z innymi dowodami sprawy.

Pozbawienie strony możności obrony swych praw poprzez odmowę uwzględnienia wniosku o odroczenie rozprawy stanowi podstawę do uchylenia wyroku sądu I instancji z powodu nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Przerwanie egzaminu państwowego na prawo jazdy przez egzaminatora z powodu niezastosowania się do znaku B-1 było nieuzasadnione, gdyż nie zaistniało bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego, co potwierdziły prawidłowe ustalenia organów administracyjnych i sądów.

Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydana na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne, ma charakter związany i nie podlega merytorycznej weryfikacji przez organ administracji.

Użycie nazwy "mleko modyfikowane" w odniesieniu do artykułu rolno-spożywczego będącego napojem na bazie mleka, które nie spełnia standardów określonych w przepisach wspólnotowych, jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie przepisów o jakości handlowej żywności.

Nazwa produktu "mleko modyfikowane" narusza przepisy dotyczące etykietowania żywności, zatem zakaz jego sprzedaży jest zgodny z prawem. Sąd potwierdza, że użycie terminów zarezerwowanych, jak "mleko", wymaga spełnienia szczegółowych wymogów prawnych.

NSA podtrzymał wyrok WSA uchylający decyzje organów I i II instancji nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, uznając naruszenie przepisów postępowania w ocenie dowodów jako istotne, wpływające na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna R. P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi została oddalona, gdyż nie wykazano przesłanek dla stwierdzenia nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiednie do rozpatrzenia umorzeń należności są przepisy art. 30 ust. 1, a nie ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Egzekucję prowadzi organ właściwy dłużnika, zgodnie z miejscem jego zamieszkania.

Sąd utrzymał w mocy wyrok WSA w Warszawie, uznając, że skarżąca, pominięta jako strona w postępowaniu, nie zdołała zachować terminu na wniesienie odwołania; odwołanie po terminie jest niedopuszczalne.

Zaskarżona decyzja organu administracyjnego uznająca brak dostępu inwestycji do drogi publicznej została wydana z naruszeniem prawa, gdyż dostęp poprzez drogę wewnętrzną jest wystarczający do zatwierdzenia projektu budowlanego, zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p.

Decyzja o warunkach zabudowy powinna dotyczyć wyłącznie przyszłych inwestycji, nawet w toku postępowań legalizacyjnych, chyba że organ nadzoru zadecyduje inaczej.