Zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym zasada zaufania do władzy publicznej, uniemożliwiają wsteczne podwyższenie opłat za pobór wody w przypadku utrzymywanej wcześniejszej praktyki organów aprobowanej przez przedsiębiorstwo.

Zmiana wysokości opłat za pobór wód podziemnych na podstawie ustaleń z kontroli doraźnej, z naruszeniem zasady zaufania do organów państwowych, bez należytego uzasadnienia, jest niezgodna z zasadami prawa administracyjnego.

Skarżący nie posiada legitymacji procesowej do wznowienia postępowania, gdyż jego nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia w rozumieniu art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie w części dotyczącej grzywny został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 37a § 1 k.k., który dopuszcza wymierzenie grzywny tylko w przypadku zagrożenia karą wyłącznie pozbawienia wolności.

Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, nie zostało obalone. Włodarze są odpowiedzialni za usunięcie odpadów, co uzasadnia stosowanie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.

Ochrona danych osobowych nie może być ograniczona w oparciu o równie hipotetyczne roszczenia, które nie zostały formalnie zgłoszone. Ryzyko potencjalnych roszczeń nie stanowi wystarczającej podstawy prawnej dla dalszego przetwarzania danych zgodnie z RODO.

Uchwała rady gminy ustanawiająca użytek ekologiczny musi być oparta na właściwym uzasadnieniu i dokumentacji przyrodniczej. Ocena prawna powinna obejmować całokształt wartości obszaru, także dynamiczny rozwój ekosystemu. Ewentualna kolizja z planem zagospodarowania powinna prowadzić do aktualizacji planu, a nie unieważnienia uchwały.

Związując się granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając jej zarzuty za niezasadne. Postanowienia przyjętej uchwały oraz przepisów ustawowych związanych z pieczą zastępczą zostały prawidłowo zastosowane przez organy administracyjne.

Nie dochodzi do umorzenia postępowania o nałożenie kary pieniężnej na zarządzającego transportem, jeżeli brak wykazania zaistnienia przyczyn przewidujących zwolnienia z odpowiedzialności, zwłaszcza gdy niedostosowanie systemu nadzoru wewnętrznego przewoźnika nie pozwala wykazać braku jego winy.

Dłużnikiem jednostki budżetowej w kontekście zajęcia wierzytelności jest sama jednostka, a nie jej dyrektor. Tym samym wskazanie Izby Administracji Skarbowej jako dłużnika jest prawidłowe. Skarga kasacyjna R. sp. z o.o. nie została uwzględniona.

W zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej prawidłowym jest wskazanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jako dłużnika zajętej wierzytelności, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej R. sp. z o.o.

W zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej prawidłowo oznaczono Dyrektora IAS jako dłużnika. Izba Administracji Skarbowej, jako jednostka organizacyjna, nie uzyskuje statusu dłużnika, co jest zgodne z przepisami ustawy o finansach publicznych i KAS.