Art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie pozwala na wydanie decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej po upływie pięciu lat od końca roku, w którym powstała zaległość podatkowa; wydanie decyzji w ocenie sądu nastąpiło zgodnie z terminowym rygorem art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych.

Kryterium oceny ofert musi być sformułowane jednoznacznie i precyzyjnie, a brak określenia ram czasowych kryterium gwarancji przy wysokim przypisaniu wagi prowadzi do naruszenia zasady uczciwej konkurencji i może uzasadniać korekty finansowe.

Skarga kasacyjna, która ogranicza się do analizy zarzutów postawionych w skardze, nie wykazała uchybień w decyzji o zwrocie dotacji. Brak skutecznego zarzutu naruszenia przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. powoduje jej oddalenie na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na naruszenie przez organy podatkowe zasad proceduralnych, w tym braku oceny przesłanek uzasadniających ulgę oraz niewłaściwego prowadzenia postępowania dowodowego, co uniemożliwiało wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 67a O.p.

Skarga kasacyjna w sprawie klasyfikacji taryfowej towarów i wysokości długu celnego została nieskutecznie oparta na argumentacji prawnej, która nie wykazała naruszenia przepisów przez WSA; NSA potwierdził, że decyzje organów celnych były zgodne z prawem unijnym i krajowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odpowiedzialność za zwrot dofinansowania spoczywa na beneficjencie projektu grantowego, który dokonał wyboru niekwalifikujących się grantobiorców, naruszając procedury umowy o dofinansowanie.

Zarzuty kasacyjne obejmujące naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, związane z ustaleniem odszkodowania za wywłaszczenie nieruchomości, okazały się nieuzasadnione, a skarga kasacyjna została oddalona.

Przewoźnikiem w rozumieniu ustawy SENT jest podmiot faktycznie wykonujący przewóz, a nie formalny organizator, co oznacza, że odpowiedzialność administracyjna zgodnie z ustawą dotyczy podmiotu faktycznego wykonawcy przewozu.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddala skargę kasacyjną M.M., uznając, iż nie zachodzą przesłanki do przyznania ochrony międzynarodowej, gdyż nie wykazano znaczącego prawdopodobieństwa ani systemowego ryzyka prześladowania w kraju pochodzenia.

Skarga kasacyjna A.M. od wyroku WSA w przedmiocie odmowy ochrony międzynarodowej jest bezzasadna. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani procesowego przez Sąd I instancji. Oddalono zarzuty skargi kasacyjnej.

Organ administracji miał podstawy prawne, aby uznać, że nieuzyskanie przez grupę statusu organizacji producentów wynikało z poważnego zaniedbania, uzasadniającego żądanie zwrotu 100% pomocy finansowej zgodnie z art. 116 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji nr 543/2011.

Sąd administracyjny nie dopatrzył się naruszeń w uznaniu przez organy podatkowe, że Skarżący uczestniczył świadomie w karuzeli podatkowej. Działania te nie były objęte rzeczywistym obrotem gospodarczym. Odmówił przyznania prawa do odliczenia VAT oraz uznał, że postępowanie karno-skarbowe nie było instrumentalne.

O oddaleniu skargi kasacyjnej na decyzję zobowiązującą cudzoziemców do powrotu do kraju pochodzenia z uwagi na brak dowodów wskazujących na ryzyko naruszenia ich praw po powrocie i zasadność zastosowania przepisów regulujących zobowiązanie do powrotu.

Art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego z 2021 r. oraz umorzenie postępowania po upływie 30 lat od doręczenia decyzji jest zgodne z zasadą trwałości decyzji administracyjnej i nie narusza norm konstytucyjnych. Skarga kasacyjna została oddalona.

Kasacja wniesiona przez Prokuratora Generalnego jest zasadna. Uchybienie dotyczące nieorzeczenia obligatoryjnego środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego wpływało istotnie na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie wyroku Sądu Okręgowego i ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem art 43a § 2 k.k.

Pominięcie w wyroku okresu obowiązywania środków karnych stanowi rażące naruszenie prawa materialnego i wyklucza możliwość doprecyzowania w postępowaniu wykonawczym, gdyż środki te powinny być orzekane na czas oznaczony zgodnie z art. 43 § 1 k.k.

Rażące naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez wadliwe doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy narusza prawo oskarżonego do obrony, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Refundacja wywozowa na mięso wołowe nie może zostać uznana za należną, jeśli przynależność wspólnotowa mięsa nie jest jednoznaczna ani udokumentowana zgodnie z przepisami."

Członkowie grupy producentów rolnych nie wywiązali się z obowiązku sprzedaży minimum 80% produkcji do grupy w każdym roku działalności, co skutkuje cofnięciem uznania grupy i wykreśleniem jej z rejestru na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy o g.p.r. Decyzja organu była prawidłowa, a skarga kasacyjna niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie spełnia formalnych wymagań, brak należytego uzasadnienia zarzutów uniemożliwia ocenę zasadności skargi. Dlatego skarga podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Skarga kasacyjna, która nie skutkuje obaleniem stanu faktycznego nie może prowadzić do uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego; ponadto, dokumenty niezgodnie z przepisami prawa nie mogą być uznane za urzędowe.