Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w przypadku formalnie kompletnego wniosku o przyznanie pomocy, organ administracyjny nie posiada normatywnego obowiązku pouczania o brakach w okresie możliwym do dokonania zmiany wniosku; zmiany wniosku dokonane po upływie tego terminu są nieskuteczne.

Zgodnie z art. 24a ust. 1 ustawy o zapobieganiu szkodom w środowisku, organ ochrony środowiska prawidłowo zawiesza postępowanie w sprawie szkody w środowisku, gdy odpady pozostają na miejscu. Postępowanie wpadkowe dotyczy wyłącznie przesłanek proceduralnych, bez oceny zasadności wszczęcia głównego postępowania.

Brak współdziałania z pracownikiem socjalnym, skutkujący nieprzeprowadzeniem rodzinnego wywiadu środowiskowego, stanowi podstawę odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Jedynie posiadanie świadomości przez pracodawcę o niepełnosprawności pracownika w chwili zatrudnienia, bez konieczności fizycznego przedstawienia orzeczenia o niepełnosprawności, wystarcza do uznania, że zatrudnienie miało miejsce w warunkach efektu zachęty.

Sąd administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając brak podstaw kasacyjnych do podważenia decyzji o zwrocie niewykorzystanej na cele publiczne nieruchomości wywłaszczonej, w ramach nieodmiennych uwarunkowań urbanistycznych i prawnych z czasu wywłaszczenia.

Brak istotnego wpływu na wynik sprawy proceduralnych uchybień w doręczeniach pism oraz wezwań do uzupełnienia dokumentacji uzasadnia oddalenie skargi i uchylenie wyroku WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał decyzję Wojewody Małopolskiego za nieważną w zakresie zwrotu nieruchomości, w której uprawnienia E. Ł. wygasły na mocy art. 136 ust. 7 u.g.n., z uwagi na złożenie wniosku po terminie.

Podmiot prowadzący działalność chemiczną jest wytwórcą i posiadaczem odpadów powstających na terenie swojej działalności, zobowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów oraz uzyskania pozwoleń zgodnie z przepisami Prawa ochrony środowiska i ustawy o odpadach.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargi kasacyjne, podtrzymując decyzję Sądu I instancji o uchyleniu decyzji organów budowlanych; zasady interpretacji art. 51 Prawa budowlanego wymagają oceny istotności odstępstw projektu mimo wygaśnięcia pozwolenia na budowę.

Decyzja organu nakazująca przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania parkingu po jego samowolnym zajęciu na plac składowy jest zgodna z prawem. Nie stwierdzono przesłanek do uznania nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 K.p.a, a nakazy były możliwe do wykonania zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne i sąd pierwszej instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy, stwierdzając, że utrata władania nieruchomością miała miejsce przed 5 kwietnia 1958 r.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego wobec Skarżącego nie miało charakteru instrumentalnego i skutecznie zawiesiło bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

Bezpodstawne jest kwestionowanie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdy decyzja organu znajduje umocowanie w prawidłowej wykładni przepisów materialnoprawnych i brakuje wskazania konkretnych naruszeń prawa przez organy i sądy administracyjne.

Zasady wydawania pozwoleń wodnoprawnych muszą spełniać wymogi miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz przewidziane przepisy Prawa Wodnego. NSA potwierdził, że wydane pozwolenie było zgodne z obowiązującymi normami prawnymi i miejscowym planem, a zaskarżenie było niezasadne.