W zakresie zastosowania stawek opłat zmiennych za pobór wód podziemnych do różnych celów, należy przyjmować preferencyjne stawki tylko dla poboru wód przeznaczonych do spożycia przez ludność. Działania te nie obejmują hurtowej odsprzedaży wody do innych podmiotów, która wymaga wyższych opłat.

Dopuszczalne jest przyjęcie różnych stawek opłat zmiennych za pobór wód na podstawie celów poboru, co oznacza, że pobór na potrzeby podmiotów gospodarczych podlega stawce wyższej niż zaopatrzenie ludności w wodę przeznaczoną do spożycia.

Zróżnicowanie stawek opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych jest prawnie uzasadnione celem poboru wody: niższe stawki mają zastosowanie wyłącznie do wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, a w przypadku hurtowej sprzedaży stosuje się stawki wyższe.

Działki, będące w fakticznym władaniu PKP w dniu 27 maja 1990 r., nie podlegają automatycznej komunalizacji, jeżeli ich faktyczne użycie służyło wykonywaniu zadań publicznych określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania przy ustalaniu przedawnienia w postępowaniach karnych opartych o ustawę SENT. Nałożenie kary pieniężnej jest zgodne z zasadą proporcjonalności i nie narusza zasady interesu publicznego, o ile nie wykazano przesłanek do odstąpienia od sankcji.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu jako niezasadna. Proceduralne i materialnoprawne przesłanki podniesione przez skarżącą w świetle ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz kodeksu postępowania administracyjnego uznano za niewykazane i nieuzasadnione.

Sąd uznaje nałożenie kary pieniężnej za brak ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych podczas transportu towarów wrażliwych, zgodnie z ustawą SENT, jako zgodne z prawem i proporcjonalne, a argumenty skargi uznaje za niezasadne.

Podmiot udostępniający lokal i uczestniczący w korzyściach z nielegalnych gier hazardowych na automatach poza kasynem gry jest odpowiedzialny jako urządzający gry na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

NSA orzeka, iż uchybienie sześciomiesięcznemu terminowi zgłoszenia nabycia spadku, w odniesieniu do przepisów prawa o spadkach i darowiznach, skutkuje utratą zwolnienia z podatku, zaś zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące zawiadomień w dobie COVID-19 są bezzasadne poza okresem stanu epidemii.

Wnioski i żądania dotyczące ustalenia odszkodowania powinny być kierowane do właściwego organu zgodnie z przepisami materialnymi oraz proceduralnymi, a organ administracji publicznej nie pozostaje w bezczynności ani przewlekłości, jeżeli nie toczy się przed nim właściwe postępowanie.

Oddalenie skargi kasacyjnej na wyrok WSA oddalający skargę na bezczynność wojewody. Wniosek z 2005 r. dotyczył nabycia własności, nie zaś odszkodowania. Bezczynność wobec odszkodowania nie zachodziła, brak podstaw do przyjęcia rażącej przewlekłości.

W ramach rozpoznanej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zgłoszony przez stronę wniosek dotyczył stwierdzenia nabycia własności na rzecz gminy, a nie ustalenia odszkodowania - brak więc podstaw do uznania przewlekłości lub bezczynności Wojewody w sprawie odszkodowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sprawie braku bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogi publiczne. Wniosek Z. sp. z o.o. dotyczył innego postępowania, co wykluczało bezczynność organu.

Dla skuteczności środków egzekucyjnych zastosowanych wobec zobowiązanego, wystarczy, by były dopasowane do wysokości zobowiązania oraz były w danym kontekście najmniej uciążliwe, przy uwzględnieniu, że domeny internetowe nie stanowiły realnej alternatywy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że obowiązki organu z art. 15zzzzn2 ustawy COVID-19 dotyczące terminów nie miały zastosowania po zakończeniu stanu epidemii, a skarga kasacyjna nie wykazała konkretnych naruszeń, co skutkowało jej oddaleniem.

W postępowaniu z wniosku organizacji społecznej o wszczęcie procedury administracyjnej, ocena interesu społecznego winna uwzględniać kontekst i cele statutowe organizacji oraz rzeczywiste związki z przedmiotem wniosku, lecz nie może zastąpić merytorycznej oceny przesłanek o wpis do rejestru zabytków, która winna być przedmiotem odrębnego postępowania.