Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione priorytetowe stosowanie przepisów rozporządzenia z 1959 r. nad normami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że tak nakreślone obciążenie prawne narusza zaufanie inwestora do obowiązujących aktów prawa miejscowego.

NSA uznano, że zarzuty dot. naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych są nieuzasadnione. Postępowanie organów było zgodne z przepisami prawa administracyjnego i ochrony przeciwpożarowej, a skarga kasacyjna nie wskazywała na okoliczności uzasadniające jej uwzględnienie.

Podatek od nieruchomości obciąża współwłaścicieli, nawet jeśli nie sprawują faktycznego władania, o ile nie wykażą ujawnionej na zewnątrz woli samoistnego posiadania przez inny podmiot.

Kwalifikacja obiektów jako budowli lub budynków wymaga szczegółowej analizy cech technicznych i trwałego związania z gruntem, istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Należy unikać błędnej klasyfikacji zgodnie z orzecznictwem NSA.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu w związku z brakiem wykazania zasadności zarzutów w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym w szczególności w kontekście dowolnej oceny dowodów oraz błędnie zakwalifikowanych transakcji jako kosztów uzyskania przychodów.

Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego przyjmuje rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, niezależnie od późniejszej ostateczności decyzji, jeśli wymogi formalne zostały spełnione; prawidłowość zastosowania środka zabezpieczającego zależy od jasnego wykazania przesłanek obaw niewykonania zobowiązania.

Skarga kasacyjna została uwzględniona, a NSA uznał, że brak świadectwa homologacji w decyzji rejestracyjnej pojazdu stanowił rażące naruszenie prawa. W konsekwencji uchylono decyzję i wyrok WSA, podkreślając nadrzędność zasad praworządności.

Odmowa wydania zaświadczenia na podstawie art. 293 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniona, gdyż przepis nie chroni bezwzględnie informacji już znanych kontrahentowi podatnika. W przypadku istnienia znaczącego interesu gospodarczo-prawnego, zaświadczenie winno być wydane.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że do uznania wpłat od anonimowych darczyńców dokonywanych podczas streamingu za darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego nie jest wymagane ustalenie tożsamości darczyńców. Wpłaty te, mając charakter nieodpłatny i spełniający essentialia negotii, mogą podlegać regulacjom ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Za zobowiązania spółki z tytułu zwrotu dofinansowania mogą odpowiadać wyłącznie osoby posiadające formalny status członka zarządu, ujawnione w rejestrze KRS. Członek zarządu A.B. nie wykazał przesłanek egzoneracyjnych, dlatego solidarna odpowiedzialność jest uzasadniona.

Brak ustalenia rzeczywistej daty doręczenia decyzji przez stronę, przy istniejących możliwościach tego ustalenia, skutkuje brakiem podstaw do przywrócenia terminu na wniesienie odwołania. Należyta staranność wymaga aktywnego działania w celu zdobycia wiedzy o doręczeniu.

Przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia uzasadnia nałożenie adekwatnej administracyjnej kary pieniężnej. Nawet bez wykazania bezpośrednich szkód, taki czyn stanowi istotne naruszenie przepisów ustawy o odpadach, mających na celu ochronę zdrowia publicznego oraz środowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że instalacje emitujące dźwięki w miejscach kultu podlegają regulacjom ochrony środowiska, a kościoły mogą być uznane za "zakłady" pod kątem emisji hałasu, co nie narusza swobody kultu religijnego.

Kruszenie kostki brukowej przez przedsiębiorcę bez wymaganego zezwolenia uznaje się za przetwarzanie odpadów, a taki materiał należy kwalifikować jako odpad w rozumieniu ustawy, co skutkuje prawnymi obowiązkami w zakresie gospodarki odpadami.