Nieobecność osoby ubiegającej się o zasiłek celowy podczas prawidłowo wyznaczonych terminów rodzinnego wywiadu środowiskowego, połączona z nieuzgodnieniem terminu zastępczego, stanowi przejaw braku współdziałania z organem pomocy społecznej i uzasadnia odmowę świadczenia. Dla wyłączenia pracownika na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. nie wystarcza subiektywne przekonanie strony o jego stronniczości; konieczne
W okresie obowiązywania planu urządzenia lasu albo uproszczonego planu urządzenia lasu ustalenia tych dokumentów dotyczące granic i powierzchni lasu wiążą organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków. Zmiana oznaczenia ewidencyjnego gruntu z „Ls” na użytek nieleśny bez uprzedniej zmiany właściwego planu narusza art. 20 ust. 2 ustawy o lasach i art. 20 ust. 3a p.g.k. w sposób rażący, uzasadniając stwierdzenie
Publiczny nadawca będący spółką prawa handlowego może powołać się na tajemnicę przedsiębiorcy z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli wykaże w sposób konkretny i weryfikowalny, że informacje o kontrahentach oraz indywidualnie wynegocjowanych kwotach i warunkach umów mają wartość gospodarczą, pozostają poufne i zostały objęte działaniami zapewniającymi ich poufność. Sam publiczny charakter podmiotu nie eliminuje
Administrator, który powołuje się na zgodę jako podstawę przetwarzania danych osobowych, w tym danych dotyczących zdrowia, musi wykazać jej udzielenie oraz konkretny, świadomy i odnoszący się do określonych operacji zakres. Zgoda ustna nie wymaga dla swej ważności pisemnego utrwalenia ani nagrania, lecz brak wiarygodnych dowodów pozwalających powiązać ją z konkretnym przetwarzaniem obciąża administratora
Zachowanie w zasobie archiwalnym IPN dokumentów ewidencyjnych wytworzonych przez organy bezpieczeństwa państwa, potwierdzających rejestrację osoby jako tajnego współpracownika, tajnego informatora lub pomocnika, stanowi negatywną przesłankę z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o działaczach opozycji. W postępowaniu przed Prezesem IPN nie bada się wiarygodności tych dokumentów ani faktycznego przebiegu współpracy
Postanowienie kasatoryjne wydane na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. jest uzasadnione, jeżeli organ pierwszej instancji nie ustalił aktualnego stanu faktycznego, nie przeprowadził kluczowego postępowania dowodowego oraz naruszył art. 10 § 1 k.p.a. Usunięcie takich wad nie mieści się w uzupełniającym postępowaniu dowodowym z art. 136 § 1 k.p.a., gdyż wymagałoby przeprowadzenia sprawy merytorycznie
Organ odwoławczy może zastosować art. 138 § 2 k.p.a. w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, jeżeli zmiana obszaru inwestycji oraz istotne braki postępowania wymagają ponownej analizy urbanistycznej, przygotowania projektu decyzji i dokonania uzgodnień. Czynności te nie mają charakteru jedynie uzupełniającego w rozumieniu art. 136 § 1 k.p.a., a ich przeprowadzenie przez organ drugiej instancji naruszałoby
Istniejące w dacie orzekania prawo użytkowania wieczystego ustanowione na rzecz osoby trzeciej wyłącza możliwość zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w trybie art. 136 ust. 3 u.g.n., niezależnie od tego, że prawo to ustanowiono po 1 stycznia 1998 r. i art. 229 u.g.n. nie znajduje zastosowania. Organ zwrotowy nie jest uprawniony do eliminowania tego prawa ani do zawieszania postępowania z uwagi na hipotetyczną