Przeprowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego jest dopuszczalne jedynie po jego prawidłowym zawiadomieniu o czasie i miejscu rozprawy. Dwukrotne awizowanie przesyłki skierowanej na adres zawierający błędny numer lokalu, niebędący adresem wskazanym przez oskarżonego, nie powoduje skutku doręczenia zastępczego. Rozprawa przeprowadzona w takich warunkach narusza art. 117 § 1 i 2 oraz art. 374 §
Oddalenie skargi na administracyjną karę pieniężną bez zbadania zarzutu dotyczącego możliwości zastosowania art. 189f § 2 i 3 k.p.a. narusza art. 141 § 4 p.p.s.a., jeżeli zarzut ten może wpływać na wynik sprawy. Brak znikomej wagi naruszenia wyklucza zastosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., lecz nie zwalnia organu i sądu z odrębnej oceny przesłanek powiadomienia właściwych podmiotów.
Art. 9 ust. 1 zdanie drugie ustawy nowelizującej z 14 czerwca 2020 r. nie stanowi podstawy do stosowania wobec ekwiwalentu za niewykorzystany urlop przypadającego za okres sprzed 6 listopada 2018 r. współczynnika 1/30. Przez „zasady ustalania ekwiwalentu” należy rozumieć normy określające zakres prawa do urlopu i jego ekwiwalentu, nie zaś normę techniczną wyznaczającą wysokość świadczenia za jeden
W postępowaniu zaświadczeniowym z art. 218 k.p.a. organ może potwierdzić wyłącznie fakty lub stan prawny wynikające bezspornie z istniejących ewidencji, rejestrów lub innych danych pozostających w jego posiadaniu; nie może prowadzić pełnego postępowania dowodowego ani dokonywać samodzielnych ustaleń i ocen na podstawie zeznań świadków. Brak dokumentacji nie uzasadnia rozszerzenia tego trybu, jeżeli
Art. 100 § 1 u.p.e.a. nie stanowi podstawy do wszczęcia na wniosek zobowiązanego postępowania o ponowne pozostawienie zajętych ruchomości pod jego dozorem, gdyż poborca skarbowy działa w tym zakresie z urzędu. Jeżeli zobowiązany nie zapewnia organowi dostępu do ruchomości, nie daje rękojmi ich należytego przechowania, co uzasadnia odebranie dozoru na podstawie art. 100 § 2 u.p.e.a. oraz odmowę wszczęcia
Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy po indywidualnej ocenie okoliczności nominacji i kariery sędziego powołanego przy udziale KRS ukształtowanej ustawą z 2017 r. rozsądny zewnętrzny obserwator może powziąć uzasadnione wątpliwości co do jego niezawisłości i bezstronności. Wydanie orzeczenia przez taki jednoosobowy skład narusza prawo do sądu ustanowionego ustawą