Przedłużenie art. 100d ustawy o pomocy po 30.06.2024 r. nie miało uzasadnienia konstytucyjnego; nie stanowiło podstawy do stwierdzenia przewlekłości. Bezczynność Wojewody naruszała terminowość, lecz nie była rażąca. Skarga kasacyjna częściowo uwzględniona, lecz bez sumy pieniężnej dla skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż bezczynność w wydaniu karty przebiegu studiów nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa, oddalając tym samym skargę kasacyjną jako niezasadną.

Bezczynność organu w przedmiocie wydania zaświadczenia o przebiegu studiów stanowi rażące naruszenie prawa, co uzasadnia przyznanie odszkodowania za doznaną krzywdę w wyniku długotrwałego oczekiwania.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że bezczynność organu uczelni, mimo nadzwyczajnych okoliczności, nie była rażąca, jednak nie stanowi wystarczającej podstawy do uchylenia orzeczenia stwierdzającego stan bezczynności, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Przekroczenie przewidzianego terminem proceduralnego na wydanie karty przebiegu studiów przez organ administracji uczelni, wynikające z nadzwyczajnych i uzasadnionych przyczyn organizacyjnych, nie zwalnia organu z odpowiedzialności za bezczynność, chyba że bezczynność ta zostanie wykazana jako celowa lub rażąca.

Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, ustalany dla okresów sprzed 6 listopada 2018 r., powinien być obliczany na zasadach z wyłączeniem niekonstytucyjnego przelicznika 1/30, zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego K 7/15, stosując przelicznik 1/21.

Oddalenie skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego wobec stwierdzenia bezczynności w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, z powodu zastosowania niewłaściwych przepisów ustawy o pomocy oraz rażącego naruszenia zasady proporcjonalności.

Wojewoda Śląski dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy, jednakże bezczynność ta, choć stanowiła naruszenie prawa, nie miała charakteru rażącego naruszenia, biorąc pod uwagę obciążenia administracyjne związane z kryzysem migracyjnym.

Anonimizacja danych umów dotyczących majątku publicznego przez W. Sp. z o.o. była niezgodna z ustawą o dostępie do informacji publicznej, gdyż stanowiły one informację publiczną, która nie podlegała ochronie bez uzasadnionych przesłanek.