Podmiot wykonujący działalność leczniczą, w celu skorzystania z preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, musi być wpisany do rejestru prowadzonego przez właściwego wojewodę. Fakt prowadzenia punktu szczepień przez aptekę nie uprawnia jej do tej ulgi.
Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym jest regulacją odrębną wyłączającą zastosowanie art. 189f §1 pkt 1 KPA, brak wykazania przesłanek wyłączających odpowiedzialność oznacza konieczność nałożenia kary.
Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez wymaganego zezwolenia jest zgodne z prawem, gdy przewóz odbywa się dla potrzeb własnych podmiotu z kraju spoza UE, co wymaga zezwolenia ministra transportu.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania determinuje obowiązek organu odwoławczego do wydania postanowienia stwierdzającego takie uchybienie, co wyklucza możliwość podważenia ostateczności decyzji administracyjnej.
Przesłanka nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 O.p. zachodzi tylko wtedy, gdy w chwili wydania kwestionowanej decyzji w obrocie prawnym pozostaje inna ostateczna decyzja wiążąco rozstrzygająca tę samą, tożsamą podmiotowo i przedmiotowo sprawę. Decyzja o umorzeniu postępowania jako nierozstrzygająca sprawy co do istoty nie stanowi ponownego rozstrzygnięcia tej sprawy, a zastosowanie art. 208 § 1 w zw.
Art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny w rozumieniu art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., wobec czego wyłącza stosowanie art. 189f k.p.a. w zakresie odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Niezależnie od tego przesłanka zaprzestania naruszania prawa z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie może zostać spełniona przy delikcie jednoczynowym, polegającym na wykonaniu konkretnego przewozu pojazdem
W sprawie kar pieniężnych przewidzianych ustawą SENT granice postępowania odwoławczego, gdy naruszenia dotyczą odrębnych zgłoszeń, wyznacza zgłoszenie SENT oznaczone indywidualnym numerem referencyjnym. Organ odwoławczy nie może, rozpoznając odwołanie dotyczące jednego zgłoszenia, nałożyć kary za naruszenie odnoszące się do innego, nieobjętego odwołaniem zgłoszenia, nawet gdy łączny wymiar sankcji
Przepisy działu III rozdziału 11a Ordynacji podatkowej, normujące obowiązki raportowania schematów podatkowych, stanowią przepisy prawa podatkowego podlegające interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 O.p. Brak podstaw do twierdzenia, że interpretacja tych regulacji nie wywołuje ochrony z art. 14k O.p.; dlatego art. 165a § 1 O.p. nie uzasadnia odmowy wszczęcia postępowania interpretacyjnego
Przesłanka interesu publicznego z art. 24 ust. 3 ustawy SENT nie aktualizuje się wyłącznie dlatego, że naruszenie obowiązków zgłoszeniowych nie spowodowało uszczuplenia podatkowego, zostało następnie skorygowane albo dotyczyło podmiotu co do zasady rzetelnie wykonującego działalność. Odstąpienie od kary ma charakter wyjątkowy i wymaga szczególnych okoliczności, których brak przy podaniu niezgodnych
W postępowaniu o nałożenie kary z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych właściciel przyczepy, na której umieszczono reklamę zajmującą pas drogowy bez zezwolenia, może zostać uznany za podmiot odpowiedzialny, jeżeli został ustalony na podstawie rejestru urzędowego i nie wykaże, że w okresie naruszenia przyczepa pozostawała we władaniu innej osoby. Obowiązek wyjaśnienia sprawy nie zwalnia strony