Opinię organów państwowych należy ocenić pod kątem wartości dowodowej przed podjęciem decyzji o odmowie wydania promesy zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemców. Ogólnikowe stwierdzenia w opiniach nie są wystarczające do odmowy.
Organ realizując zadania z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odwołania dyrektora instytucji kultury musi jednoznacznie wskazać i udowodnić konkretne przesłanki naruszenia prawa lub umowy. Jakakolwiek arbitralność czy brak rzetelnej dokumentacji tożsame są z naruszeniem norm prawa administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ustanie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. za zasadne, podtrzymując stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie do rozpoznania wniosku o pobyt czasowy bez dalszych przesunięć terminów.
Przepisy o przedłużeniu zawieszenia terminów administracyjnych na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy są niezgodne z konstytucyjnym prawem do sądu (art. 45 Konstytucji RP), jeżeli zastosowane po zakończeniu rzeczywistej potrzeby, jaką była sytuacja masowego napływu cudzoziemców.
W sprawach imigracyjnych, gdy zainteresowany złożył wniosek po 30 czerwca 2024 r., nie stosuje się art. 100d ustawy o pomocy Ukraińcom, a bezczynność organu należy oceniać zgodnie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach. Bezczynność, nawet bez rażącego naruszenia prawa, obliguje organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany po 30 czerwca 2024 r., a więc organ administracji działał w stanie bezczynności, nie mającej charakteru rażącego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna oddalona.
Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. z naruszeniem zasady proporcjonalności uzasadnia zastosowanie rozproszonej kontroli konstytucyjności i odmowę stosowania tego przepisu, co potwierdza bezczynność organu wobec wniosków o pobyt czasowy.
Ustalenie miejscowego planu dopuszczające zachowanie istniejącego budynku magazynowego narusza wiążące ustalenia studium, jeżeli studium jednoznacznie wyłącza dany teren z zabudowy i przewiduje zamknięty katalog wyjątków nieobejmujący takiego obiektu. W postępowaniu dotyczącym takiego ustalenia należy zapewnić udział właścicielowi nieruchomości objętej planem, którego prawa są nim bezpośrednio kształtowane
W postępowaniu dotyczącym opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, prowadzonym na podstawie art. 6q ust. 1 u.c.p.g. według przepisów Ordynacji podatkowej, zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. są bezprzedmiotowe i nie mogą skutecznie podważać ustaleń faktycznych. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może natomiast zastępować właściwie sformułowanych zarzutów dotyczących postępowania
Odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej jest związana z formalnym pełnieniem funkcji, a nie z faktycznym zakresem uczestnictwa w zarządzaniu. Bierna postawa członka zarządu, wewnętrzny podział obowiązków lub powierzenie prowadzenia spraw innemu członkowi zarządu nie stanowią samoistnej przesłanki egzoneracyjnej.
Jeżeli po zwolnieniu towarów do procedury wywozu zostanie ustalone, że potwierdzenie ich wyprowadzenia w systemie ECS nie odpowiadało stanowi faktycznemu, a zgłaszający nie przedstawi dowodów rzeczywistego opuszczenia przez towary obszaru celnego Unii, urząd celny wywozu może unieważnić zgłoszenie na podstawie art. 248 ust. 2 RDUKC. Unieważnienie to nie jest ograniczone terminem przedawnienia właściwym