Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchylenie decyzji organu II instancji było zasadne z uwagi na brak dostatecznej analizy dowodów i nieprawidłowe ustalenie sytuacji materialnej podatnika w kontekście wnioskowanej ulgi podatkowej.

Związując się granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając jej zarzuty za niezasadne. Postanowienia przyjętej uchwały oraz przepisów ustawowych związanych z pieczą zastępczą zostały prawidłowo zastosowane przez organy administracyjne.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenia związane z tachografami ciężar dowodu przesłanek egzoneracyjnych ciąży na przedsiębiorcy. Brak skutecznych procedur kontrolnych wyklucza wyłączenie odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy, nawet jeśli naruszenie było wynikiem działania kierowcy.

NSA uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe ustalenie przedmiotu opodatkowania i zignorowanie ustaleń co do wartości elementów technicznych elektrowni wiatrowych w kontekście art. 153 p.p.s.a. oraz art. 2 ust. 2 u.i.e.w.

Dłużnikiem jednostki budżetowej w kontekście zajęcia wierzytelności jest sama jednostka, a nie jej dyrektor. Tym samym wskazanie Izby Administracji Skarbowej jako dłużnika jest prawidłowe. Skarga kasacyjna R. sp. z o.o. nie została uwzględniona.

W zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej prawidłowym jest wskazanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej jako dłużnika zajętej wierzytelności, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej R. sp. z o.o.

W zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej prawidłowo oznaczono Dyrektora IAS jako dłużnika. Izba Administracji Skarbowej, jako jednostka organizacyjna, nie uzyskuje statusu dłużnika, co jest zgodne z przepisami ustawy o finansach publicznych i KAS.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzająca brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko była prawidłowa, a skarga kasacyjna się nie utrzymuje; brak nowych dowodów podważających kartę informacyjną przedsięwzięcia.

Ostatnia decyzja sądowa potwierdziła legalność umorzenia postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z lat 50., ze względu na upływ 30-letniego terminu przewidzianego w nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego z 2021 roku.

W sytuacji, gdy uzgodniono wysokość odszkodowania za grunt przejęty z mocy prawa pod drogi publiczne, nie zachodzi przesłanka do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie jego ustalenia na nowo. Decyzja o odmowie wszczęcia takiego postępowania jest prawidłowa.

W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany organ musi udzielić wyczerpującej odpowiedzi na wniosek, nie ograniczając się jedynie do odsyłania wnioskodawcy do informacji już zamieszczonych w BIP, bez pełnego zbiorczego udzielenia informacji we wskazanym zakresie.

Decyzja o czasowym odebraniu zwierząt i ptaków była zgodna z prawem, jako że zagrożenie ich życiu i zdrowiu wynikało z warunków bytowych, co uzasadniało interwencję organu administracji zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt.

Obniżenie kary grzywny poniżej ustawowego minimum określonego w art. 37a § 1 k.k. stanowi rażące naruszenie prawa materialnego skutkujące uchyleniem wyroku przez Sąd Najwyższy.