Stosowane przez organ środki egzekucyjne, w szczególności zajęcie rachunku bankowego, były zgodne z prawem i adekwatne do sytuacji majątkowej zobowiązanego, zaś formalności związane z doręczeniem tytułów wykonawczych oraz zawiadomień zostały dopełnione w sposób prawidłowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając, że niewłączenie akt postępowania wymiarowego do sprawy nie wpłynęło na naruszenie praw procesowych skarżącego, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Preferencyjna stawka podatku od nieruchomości obejmuje wszystkie budowle do zbiorowego odprowadzania ścieków bez względu na posiadacza; ograniczenia niewynikające wprost z uchwały rady gminy są nieuprawnione.

Nakaz usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku został skierowany do zarządcy obiektu budowlanego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co uzasadniono nieodpowiednim stanem technicznym budynku. Decyzja nie naruszała prawa, a organy postępowały zgodnie z procedurą.

Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że w przypadku naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku możliwości legalizacji, rozbiórka obiektu budowlanego jest zgodna z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zmiana przeznaczenia działek z terenów rolniczych na tereny zieleni krajobrazowej przez Gminę Kosakowo, przy zachowaniu dotychczasowego użytkowania rolniczego i ograniczeniu zabudowy dla ochrony środowiska, nie narusza prawa własności ani przysługujących skarżącemu uprawnień właścicielskich.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że warunki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez jednorazowy przejazd zespołem pojazdów o DMC przekraczającej 3,5 tony. Naruszenie to ma charakter jednoczynowy i skutkowy, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie tych przesłanek.

Decyzja organu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł odpowiada prawu, gdyż jest zgodna z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz limitami odpowiedzialności przewidzianymi w art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d.

Uchwała rady gminy ustanawiająca użytek ekologiczny musi być oparta na właściwym uzasadnieniu i dokumentacji przyrodniczej. Ocena prawna powinna obejmować całokształt wartości obszaru, także dynamiczny rozwój ekosystemu. Ewentualna kolizja z planem zagospodarowania powinna prowadzić do aktualizacji planu, a nie unieważnienia uchwały.

Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, nie zostało obalone. Włodarze są odpowiedzialni za usunięcie odpadów, co uzasadnia stosowanie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.