Nałożenie kar pieniężnych na podstawie odrębnych ustaw o transporcie drogowym oraz prawie ruchu drogowego, za to samo naruszenie, jest dopuszczalne z uwagi na odmienność chronionych dóbr i zakresów regulacji, co nie narusza zasady ne bis in idem.

Radny, którego interesu dotyczy uchwała, musi być wyłączony z głosowania, co wynika z art. 21 ust. 7 u.s.p. Udział w głosowaniu mimo wyłączenia, skutkuje nieważnością uchwały, niezależnie od wpływu na wynik.

Wpis do rejestru zabytków może obejmować zarówno budynek o szczególnych wartościach historycznych, artystycznych i naukowych, jak i jego historyczną parcelę, nawet jeśli te elementy uległy częściowym przekształceniom, pod warunkiem że ich wartość zabytkowa zostaje zachowana; ograniczenia prawa własności są wówczas uzasadnione nadrzędnym interesem publicznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie naruszał w sposób nieuzasadniony prawa własności skarżącego i był zgodny z prawem. NSA potwierdza, że ograniczenia w planie są proporcjonalne.

Czyn, o którym mowa w art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza możliwości nałożenia kary pieniężnej za każde odrębne naruszenie przepisów zawartych w różnych załącznikach ustawy, nawet jeśli naruszenia te zostały stwierdzone w ramach jednej kontroli.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego musi precyzyjnie określać wszystkie istotne parametry techniczne przedsięwzięcia, celem pełnej oceny oddziaływania na środowisko. Brak tych elementów narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Wójta Gminy […], potwierdził zasadność stwierdzenia bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, uznając brak formalnej decyzji odmownej za niewłaściwe postępowanie organu.

Odmawiając przyznania renty w drodze wyjątku, Prezes ZUS uchybił obowiązkom procesowym poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji oraz brak rozważenia poszczególnych okoliczności życiowych wnioskodawcy, co uzasadniało uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Skarga kasacyjna jest zasadna; niedopełnienie przez WSA wymagań oceny dowodów skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy, szczególnie pod kątem dobrej wiary podatnika w rozliczaniu faktur. Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że merytoryczne omyłki w Aktach Własności Ziemi dotyczące udziałów współwłaścicieli nie podlegają sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 kpa, gdyż wymagałyby one ponownego merytorycznego ustalenia stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu na wniesienie odwołania od decyzji. Organy administracyjne prawidłowo uznały doręczenie decyzji za skuteczne zgodnie z art. 44 k.p.a., a brak winy skarżącej nie został udowodniony.

Odwołanie od postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego uznaje się za bezzasadne, gdy organ przeprowadził formalne czynności wyjaśniające w fazie wstępnej, nie naruszając przepisów proceduralnych.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie zostaje oddalona, a uchylający poprzednie decyzje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostaje utrzymany. Podjęte decyzje organów administracyjnych nie wykazały dochodów i kręgu osób zobowiązanych do opłat, co naruszało zasady postępowania administracyjnego.

Brak uprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania wyklucza przywrócenie tego terminu (art. 58 § 1 k.p.a.).

Dopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zależy od wykazania braku winy strony. Skarżąca nie dostarczyła dowodów potwierdzających nieprawidłowość doręczenia, co skutkuje uznaniem decyzji za prawidłowo doręczoną oraz ostatecznym oddaleniem skargi kasacyjnej.

Zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, odrzucające skargę na decyzję Ministra Rolnictwa o umorzeniu postępowania z mocy prawa, zostało utrzymane w mocy. Art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. stanowi dostateczną podstawę umorzenia wobec upływu 30 lat od doręczenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako bezzasadną, potwierdzając prawidłowość przeprowadzenia rokowań i zgodność decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości z przepisami prawa materialnego oraz planem miejscowym.

Za "brak podstawy prawnej", skutkujący nieważnością decyzji, nie może być uznane jej wadliwe określenie. Przy zezwoleniu na wyłączenie gruntów z produkcji, obowiązek uiszczenia jednorazowej należności i opłat rocznych powstaje z dniem faktycznego wyłączenia gruntów, z zastrzeżeniem terminu płatności 60 dni od ostateczności decyzji.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku naruszenia przepisów postępowania oraz niezwiązania wcześniejszymi zarzutami dotyczącymi innego zakresu wyroku; brak podstaw do zwrotu nieruchomości wywłaszczonej na cele publiczne.

Osoby umieszczone w Krajowym Ośrodku Zapobiegania Zachowaniom Dyssocjalnym, uznawane jako pozbawione wolności, nie mają prawa do zasiłku stałego z pomocy społecznej, gdy ich podstawowe potrzeby są zabezpieczane przez Ośrodek.

Brak precyzyjnego określenia miejsc dokarmiania wolno żyjących kotów w programie opieki nie stanowi istotnego naruszenia prawa w rozumieniu ustawy o ochronie zwierząt, pod warunkiem umożliwienia skutecznej opieki przez organ samorządowy.