Decyzję administracyjną uważa się za skutecznie doręczoną z upływem 14-dniowego okresu awizacji, o ile wszystkie czynności procedury awizacyjnej opisane w art. 44 k.p.a. zostały dopełnione; brak wykazania przez stronę braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania uniemożliwia przywrócenie tego terminu.

Bezczynność organu administracji publicznej występuje, gdy mimo obowiązku prawnego organ nie załatwia sprawy w przewidzianym terminie. Wyznaczenie dodatkowego terminu przez organ odwoławczy nie sanowi wcześniejszej bezczynności.

Pracownicy urzędów, pełniący funkcje pomocnicze lub techniczne, nie są uznawani za osoby pełniące funkcje publiczne, a zatem ich dane osobowe dotyczące wynagrodzeń nie podlegają udostępnieniu w ramach prawa do informacji publicznej, podlegając ochronie prywatności.

Przy ocenie zdolności do służby w PSP, komisja lekarska może orzekać o niezdolności na podstawie zgromadzonej dokumentacji medycznej i opinii lekarzy specjalistów, a sąd administracyjny nie może weryfikować diagnoz medycznych.

Podmiot, który sprowadził na terytorium kraju pojazd w stanie uszkodzonym, jest odbiorcą odpadów, a brak zgłoszenia oraz wymaganej zgody właściwych organów wypełnia znamiona nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów, co uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej.

Dopuszczalne jest oddalenie skargi kasacyjnej, gdy organy administracyjne i sądy niższych instancji prawidłowo ustalą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a skarżący nie przedstawi kontrdowodów uzasadniających zarzuty.

Decyzja wymierzająca opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska ma charakter deklaratywny. Przedawnienie zobowiązania na gruncie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej następuje z upływem 5 lat. Artykuł 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 nie wpływa na terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 129e ust. 2 ustawy - Prawo farmaceutyczne nie występuje potrzeba stosowania dodatkowych przesłanek miarkowania kary z art. 189d k.p.a., gdyż regulacja ta jest kompletna i wyłącza potrzebę posiłkowego stosowania przepisów k.p.a.

Zakażenie wirusem SARS-CoV-2 może być uznane za chorobę zawodową, gdy okoliczności wskazują na narażenie zawodowe w środowisku pracy, zgodnie z ustawą i przepisami o chorobach zawodowych.