Art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych powinien być stosowany z uwzględnieniem art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Jeżeli ryczałtowa kara 1500 zł jest rażąco nieadekwatna do wagi naruszenia i wysokości nieuiszczonej opłaty, organ, stosując prounijną wykładnię prawa krajowego, ma obowiązek rozważyć odstąpienie od kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i poprzestanie na pouczeniu.
W postępowaniu o umorzenie opłaty legalizacyjnej, prowadzonym z odpowiednim zastosowaniem art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nie podlega ponownej kontroli prawidłowość ustalenia wysokości tej opłaty w odrębnym postępowaniu nadzoru budowlanego. „Ważny interes podatnika” wymaga wykazania obiektywnej i wyjątkowej sytuacji, ocenianej z uwzględnieniem zarówno dochodów i wydatków, jak i całego posiadanego
Dla odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej decydujące znaczenie ma formalne pełnienie tej funkcji w czasie upływu terminu płatności zobowiązań spółki, a nie faktyczne prowadzenie jej spraw. Powierzenie zarządzania osobie trzeciej ani bierność członka zarządu nie wyłączają tej odpowiedzialności, gdyż nie należą
W przypadku nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokali, spółdzielnia mieszkaniowa wykonująca zarząd nieruchomością wspólną jest podmiotem obowiązanym do selektywnego zbierania odpadów oraz ponoszenia opłaty podwyższonej. Art. 6ka u.c.p.g. dopuszcza zawiadomienie obejmujące kilka przypadków naruszenia tego obowiązku, a zastosowanie stawki podwyższonej
Odpowiedzialność byłego wspólnika spółki jawnej za jej zaległości podatkowe, określona w art. 115 Ordynacji podatkowej, ma charakter solidarny i obiektywny, a zatem nie jest uzależniona od wykazania winy, przyczynienia się do powstania zaległości ani faktycznego wykonywania uprawnień reprezentacyjnych. Prawo osoby trzeciej do obrony nie zostaje naruszone, jeżeli miała ona dostęp do decyzji wymiarowej
Refundacja wywozowa nie przysługuje w odniesieniu do mięsa wołowego, którego pochodzenia wspólnotowego nie można jednoznacznie ustalić wskutek nieprawidłowości uniemożliwiających identyfikację bydła, od którego mięso uzyskano. Miejsce uboju na terytorium Unii nie przesądza samoistnie o wspólnotowym pochodzeniu produktu, gdy nie można zweryfikować miejsca chowu zwierząt lub spełnienia warunków przetworzenia
Art. 108a ust. 2 Prawa farmaceutycznego, także w związku z art. 108 ust. 4 pkt 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 5a tej ustawy, nie stanowi normy kompetencyjnej upoważniającej Głównego Inspektora Farmaceutycznego do wydania decyzji administracyjnej zobowiązującej podmiot odpowiedzialny do pokrycia kosztów badań jakościowych produktu leczniczego i pobrania próbki. Wobec zakazu domniemywania kompetencji koszty
Ostateczna decyzja organu celnego zmieniająca zgłoszenie wywozowe w zakresie kraju pochodzenia towaru wiąże organ prowadzący postępowanie o ustalenie nienależnie pobranej refundacji wywozowej. Jeżeli wskutek braku możliwości identyfikacji zwierząt nie można ustalić wspólnotowego pochodzenia mięsa według reguł pochodzenia niepreferencyjnego, refundacja wypłacona dla tej części towaru jest świadczeniem
Sąd administracyjny, kontrolując decyzję o nałożeniu kary za naruszenie obowiązków dokumentacyjnych w drogowym transporcie odpadów, nie może przyjmować za podstawę rozstrzygnięcia twierdzeń strony nieznajdujących potwierdzenia w aktach sprawy. Protokół kontroli drogowej stanowi dokument urzędowy potwierdzający stan istniejący podczas kontroli, a nieokazanie wymaganych dokumentów w tym czasie realizuje
Osoba zarządzająca transportem ponosi, na podstawie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, administracyjną odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie warunków przewozu, niezależnie od winy. Uwolnienie się od tej odpowiedzialności wymaga wykazania obiektywnych i nieprzewidywalnych przeszkód, którym nie można było zapobiec; gołosłowne powołanie się na samowolne zachowanie kierowcy oraz brak należytego
Administracyjna kara pieniężna z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym może zostać nałożona na przedsiębiorcę wykonującego przewóz także wtedy, gdy naruszenia zakazu ruchu bezpośrednio dopuścił się kierowca. Powołanie się na samowolę kierowcy nie wyłącza odpowiedzialności, jeżeli przedsiębiorca nie wykaże łącznie braku wpływu na naruszenie oraz wystąpienia nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych
W postępowaniu ze skargi na postanowienie z art. 134 k.p.a. przedmiot kontroli ogranicza się do prawidłowości ustalenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Zarzuty dotyczące merytorycznej zasadności decyzji, od której odwołanie wniesiono po terminie, pozostają poza granicami sprawy i nie wymagają rozpoznania przez sąd administracyjny.
Pojęcie podstawowej działalności rybaka związanej z rybołówstwem, użyte w art. 30 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 508/2014, nie jest tożsame z działalnością przeważającą w rozumieniu przepisów o PKD. Udział przychodów z działalności rybackiej nie może być jednak pominięty i może, jako niewyłączne oraz nieautomatyczne kryterium oceny, służyć ustaleniu jej podstawowego charakteru dla celów przyznania wsparcia