W postępowaniu o wymierzenie kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia organ musi w sposób wyczerpujący i jednoznaczny wykazać okres oraz zakres tego zajęcia. Nieweryfikowane zdjęcie nie przesądza daty rozpoczęcia zajęcia, a stwierdzenie pozostawienia konstrukcji po usunięciu reklamy nie dowodzi samo przez się ciągłego zajmowania pasa przez reklamę ani nie zastępuje ustaleń dotyczących samodzielnego
Niezałatwienie odwołania w miesięcznym terminie z art. 35 § 3 k.p.a., przy braku skutecznego zawiadomienia z art. 36 § 1 k.p.a., stanowi bezczynność niezależnie od jej przyczyn. Prawie 26-miesięczne opóźnienie połączone z długotrwałym brakiem realnych czynności procesowych uzasadnia stwierdzenie bezczynności z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a
Postępowanie administracyjne ma na celu pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a przekroczenie tego wymiaru w II instancji narusza zasadę dwuinstancyjności, wynika zaś z art. 136 §1 k.p.a. NSA potwierdza brak podstaw umożliwiających podjęcie decyzji merytorycznej bez wyjaśnienia istotnych kwestii faktycznych.
W razie skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności, spełniające przesłanki art. 41a § 2 k.k., sąd obowiązany jest orzec przewidziany w tym przepisie środek karny odrębnie za każdy przypisany czyn, a następnie rozstrzygnąć o ich połączeniu. Świadczenie z art. 43a § 3 k.k. nie może obciążać sprawcy za czyn popełniony przed wejściem
W postępowaniu nakazowym granica grzywny określona w art. 502 § 1 k.p.k. ma charakter bezwzględny; wyrokiem nakazowym nie można wymierzyć grzywny przekraczającej 200 stawek dziennych, także gdy przepisy prawa materialnego, w tym art. 37a § 1 k.k., pozwalałyby na wymierzenie jej w wyższym rozmiarze. Orzeczenie kary ponad ten limit stanowi rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść
Art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. obliguje organ do umorzenia postępowania nieważnościowego wszczętego po upływie 30 lat od doręczenia lub ogłoszenia decyzji, jeżeli nie zostało ono ostatecznie zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy. Sąd administracyjny nie może odmówić zastosowania obowiązującego przepisu ustawy wyłącznie z powodu zarzutów jego niekonstytucyjności, jeżeli Trybunał Konstytucyjny
Decyzja podatkowa narusza art. 210 § 4 O.p., jeżeli organ przedstawia wzajemnie sprzeczne warianty stanu faktycznego i nie wyjaśnia podstaw odmiennej kwalifikacji prawnej zasadniczo podobnych transakcji. Organ odwoławczy nie może pod pozorem uzupełnienia postępowania dowodowego z art. 229 O.p. zastępować postępowania pierwszoinstancyjnego; przed oceną przepisów materialnych konieczne jest ustalenie
W skardze kasacyjnej zarzut wadliwego nierozpoznania kwestii przedawnienia nie może odnieść skutku, jeżeli nie został powiązany z zarzutem naruszenia przepisów materialnoprawnych regulujących zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Kontrola decyzji kasacyjnej z art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej obejmuje ocenę, czy konieczność istotnego uzupełnienia postępowania dowodowego uzasadnia przekazanie sprawy
Dla ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego decydująca jest obiektywna kwalifikacja prawna stosunku łączącego strony, dokonana według jego treści i cech dominujących, a nie nazwa umowy ani zgodny zamiar kontrahentów. Umowa, której przedmiot nie prowadzi do powstania z góry oznaczonego, samoistnego i weryfikowalnego rezultatu, jest umową o świadczenie usług objętą art. 750 k.c., a
Organ administracji, wykonując prawomocną ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, jest związany art. 153 p.p.s.a.; nie może samodzielnie odstąpić od nich z powodu odmiennej oceny dopuszczalności wskazanej czynności. W realiach konkretnej sprawy wykonanie takiego orzeczenia nie stanowi wydania aktu bez podstawy prawnej ani z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2