Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2016 r. o legalizacji budynku gospodarczego zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż nie uwzględniało całościowej analizy obiektu jako część funkcjonalno-technicznej całości z innym budynkiem, co stanowi przesłankę nieważności według art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

NSA potwierdza, że uchwała gminy dotycząca metod ustalania opłat za odpady, różnicująca pomiędzy rodzajami zabudowy, nie narusza zasady równości przewidzianej w art. 32 Konstytucji RP, o ile spełnia warunek zgodności z ustawą.

Nałożenie podwyższonej opłaty za gospodarowanie odpadami na zarządcę nieruchomości jest zasadne w przypadku stwierdzenia jakiegokolwiek naruszenia obowiązku selektywnego zbierania odpadów, niezależnie od jego incydentalności. Przepisy prawa nie wymagają udowodnienia winy konkretnego podmiotu w przypadku budynków wielomieszkaniowych.

Gmina L. może stosować prewspółczynnik powierzchniowo-osobowy dla celów odliczenia VAT, gdyż metoda ta spełnia wymogi art. 86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT, dokładnie odzwierciedlając specyfikę działalności i zapewniając obiektywną proporcję między działalnością opodatkowaną i nieopodatkowaną.

Ocena klasyfikacji taryfowej felg stalowych podlega dwustopniowym ustaleniom cech obiektywnych, z uwzględnieniem przeznaczenia poza drogami publicznymi, zgodnie z rozporządzeniem 2020/353. Decyzja ostateczna wymaga pełnych i wieloaspektowych ustaleń faktycznych.

Brak sprawdzania skrzynki ePuap przez profesjonalnego pełnomocnika stanowi niedochowanie wymaganej staranności, a zatem uchybienie terminowi do wniesienia odwołania obciąża skarżącego, wykluczając przywrócenie terminu.

Skarga kasacyjna wniesiona przez M. S. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na brak podstaw do skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez organy celne i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając w granicach skargi kasacyjnej, oddalił skargę, potwierdzając, że postępowanie w sprawie opłaty adiacenckiej zostało wszczęte z naruszeniem trzyletniego terminu od stworzenia warunków do podłączenia do sieci.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zgodność zastosowania przepisów ustawy okołobudżetowej oraz zasadności odmowy wyrównania uposażenia dla funkcjonariusza Policji, który odszedł ze służby przed 1 marca 2023 r. Wzrost uposażeń po tej dacie był zgodny z przyjętymi zasadami konstytucyjnymi.

Nie jest dopuszczalne objęcie funkcjonariuszy, którzy zakończyli służbę przed 1 marca 2023 r., podwyżką uposażenia, przewidzianą od 1 marca 2023 r. Rozstrzyganie spraw dot. wyrównania uposażenia funkcjonariuszy, także po ich zwolnieniu, odbywa się w trybie administracyjnym.

W sprawach dotyczących wyrównania uposażenia funkcjonariuszy zwolnionych przed 1 marca 2023 r., które nie uwzględniają późniejszych podwyżek, stosuje się regulacje obowiązujące w dacie zwolnienia. Droga administracyjna jest właściwa dla dochodzenia takich roszczeń.

Nieuprawnione jest kierowanie decyzji administracyjnych o zwrocie dotacji do nowego organu prowadzącego placówkę, bez podstaw prawnych do przyjęcia ciągłości zobowiązań finansowych wynikłych u poprzedniego organu prowadzącego.

Zastosowanie różnych metod ustalania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w granicach kompetencji rad gmin, jest zgodne z prawem, o ile opiera się na kryteriach określonych w ustawodawstwie i nie narusza konstytucyjnej zasady równości.

Postanowienia o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych można stosować, gdy istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań, oparta na dowodach w postaci "pustych faktur" i działań podatnika mogących utrudnić egzekucję.

Zdarzenie incydentalnego nieselektywnego zbierania odpadów uzasadnia nałożenie podmiotowi zainteresowanemu opłaty w podwyższonej stawce, a brak ustalenia indywidualnego sprawcy naruszenia nie wpływa na obowiązek podwyższenia opłaty przez organ.

Organ interpretacyjny nie może stwierdzić wygaśnięcia indywidualnej interpretacji podatkowej, jeżeli została ona wcześniej oceniona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, nawet w sytuacji jej niezgodności z interpretacją ogólną.