Z dniem wejścia w życie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r., postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji umarza się z mocy prawa po upływie trzydziestu lat od ich wydania, co jest zgodne z zasadami stabilności stosunków prawnych i nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu.

Organ koncesyjny jest zobligowany do zbadania zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, niezależnie od wyników postanowień SKO i ewentualnej sprzeczności planu z ustaleniami studium.

Układ restrukturyzacyjny nie wiąże wierzycieli, których dłużnik nie ujawnił i którzy nie byli uczestnikami postępowania układowego (art. 166 ust. 2 P.r.). Egzekucja administracyjna zobowiązań nieobjętych układem jest dopuszczalna.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wykazanie naruszenia interesu prawnego skarżącego wymaga odrębnego, merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi. Uchwała rady gminy nie jest zgodna z prawem, jeżeli naruszenia interesu prawnego towarzyszy naruszenie normy prawa materialnego, co było błędnie ocenione przez sąd pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skuteczna egzekucja wierzytelności wymaga ustalenia ich wymagalności. Organ podatkowy nie przedstawił dowodów na wymagalność zajętych wierzytelności, co uzasadniało uchylenie jego postanowienia przez WSA. Skarga kasacyjna została oddalona jako bezzasadna.

Doręczenie zarządzenia zabezpieczenia podatkowego powinno być bezwzględnie skierowane do pełnomocnika strony postępowania, zaś zignorowanie tego obowiązku przez organ administracyjny stanowi uchybienie procesowe prowadzące do wadliwości postępowania.

Decyzja organów Policji wydana na podstawie przedsądowego wezwania do zapłaty, bez rzeczywistego wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego, jest pozbawiona podstaw prawnych i obarczona wadą nieważności. Przyjęta interpretacja pisma jako wniosku narusza przepisy o postępowaniu administracyjnym.

Rozstrzygnięcie potwierdza, że art. 41 ust. 1-2 ustawy okołobudżetowej na rok 2023, regulujący wyrównanie uposażeń funkcjonariuszy, jest zgodny z Konstytucją RP i nie narusza zasady równości określonej w art. 32 Konstytucji.

Prezes NFZ, rozpatrując wniosek zgłoszony przez ZUS, prawidłowo wydał decyzję deklarującą obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego W. S., zgodnie z art. 109 ust. 1 u.ś.o. Utrzymano jej zgodność z prawem pomimo skarżący regularnie uiszczał składki.