Sąd kasacyjny zaakceptował stanowisko, że znak towarowy "Studio P." nie spełnia wymaganej zdolności odróżniającej, przez co nie może uzyskać ochrony prawnej, zgodnie z art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p. i utrzymał decyzję Urzędu Patentowego o odmowie rejestracji.

Awaria silników Rolls-Royce w nowych samolotach Dreamliner stanowi nadzwyczajne okoliczności z art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004, zwalniające przewoźnika z odpowiedzialności odszkodowawczej, jeżeli podejmie wszelkie racjonalne środki uniknięcia skutków.

Brak zgody zarządcy drogi na umieszczenie reklamy w pasie drogowym stanowi delikt administracyjny uzasadniający nałożenie kary pieniężnej, niezależnie od twierdzeń strony o znikomości naruszenia, jeśli materiał dowodowy potwierdza faktyczne zajęcie pasa.

Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w nim nośnika reklamowego, uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej. Prawidłowość ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji oraz wystarczające dowody potwierdzają zasadność decyzji administracyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona przez D.N. została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że klasyfikacja taryfowa towaru i związane z nią decyzje organu nie naruszają przepisów prawa celnego, a zarzuty skargi nie znajdują podstaw w okolicznościach faktycznych sprawy.

Brak wystarczających dowodów na potrzebę przedłużenia zwrotu podatku VAT nie może uzasadniać decyzji organu podatkowego, szczególnie w przypadku kolejnego przedłużenia terminu.

W przypadku posługiwania się fakturami VAT nieodzwierciedlającymi rzeczywistych transakcji, podatnik nie ma prawa do obniżenia zobowiązań podatkowych o podatek naliczony, nawet jeżeli dokumenty te formalnie pochodzą od istniejącego podmiotu, jeżeli dowody wskazują na ich fikcyjny charakter.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że faktury wystawione przez A. sp. z o.o. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co skutkuje brakiem prawa do obniżenia podatku należnego przez podatnika.

Podział nieruchomości musi respektować wymóg zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; minimalna powierzchnia działek budowlanych jest parametrem ustalania dopuszczalności podziału nieruchomości.