Dla zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji wystarczające jest sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów, niezależnie od jego ogłoszenia, respektując odmienność regulacji prawa administracyjnego od procesu karnego.

Wydalenie ze służby funkcjonariusza Policji uzasadnione jest umyślnym naruszeniem przepisów dyscyplinarnych przez niezasadne użycie środków przymusu oraz fałszowanie przebiegu zdarzeń, co czyni działanie niezgodne z przepisami ustawy o Policji.

Od organu administracji oczekuje się wykonania wyroku sądu poprzez udostępnienie informacji publicznej bądź wydanie decyzji o odmowie w ramach nadużycia prawa, co nie zostało uczynione, skutkując oddaleniem skarg kasacyjnych.

Decyzja Ministra Klimatu i Środowiska o odmowie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na podstawie trzykrotnego wymierzenia kar pieniężnych, uwzględniając późniejsze uchylenie tych kar, narusza zasadę proporcjonalności i zaufania obywateli do prawa.

Przy ocenie przedawnienia obowiązku zwrotu pomocy unijnej, bieg terminu przedawnienia zostaje skutecznie przerwany działaniami organu uprawnionego, co wyklucza obligatoryjność umorzenia postępowania jako przedawnionego.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzeka, że odmowa pomocy finansowej na operacje ze środków EFRROW, o charakterze premiowym, jest uzasadniona przy braku wykazania ekonomicznej racjonalności i spójności planowanego przedsięwzięcia przez wnioskodawcę.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia zastosowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny była prawidłowa a ustalenia faktyczne nie mogły być skutecznie podważone w kasacji.