Bezczynność organu administracyjnego nie zachodzi, gdy organ dopełnił aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a., przedłużając przewidywany termin postępowania, a finalnie wydał decyzję przed upływem wydłużonego terminu."

Osądzenie podwójnej karalności za czyny nieprzystające do tożsamości w myśl art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym. Dopuszczalność nałożenia odrębnych kar za specyficzne, różne naruszenia przepisów transportowych.

Uchylenie wyroku przez Sąd Okręgowy z uwagi na konieczność przeprowadzenia całego przewodu sądowego było nieuzasadnione. Sąd II instancji powinien samodzielnie ocenić materiał dowodowy i wydać merytoryczne orzeczenie.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej równocześnie rentę socjalną, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zmiana przepisów od 2024 r. nie miała wpływu na ocenę stanu prawnego przed tą datą.

Skarga kasacyjna Zarządu Województwa Opolskiego dotycząca zwrotu części dofinansowania z funduszy UE została oddalona jako niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo ocenił materiał dowodowy zgodnie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Wyrok WSA został utrzymany w mocy.

Decyzję administracyjną odmawiającą umorzenia należności z tytułu zaległych składek należy uchylić, jeśli nie uwzględnia wszystkich istotnych okoliczności, takich jak przedawnienie należności, i nie opiera się na pełnej analizie dowodowej, co narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzja o pozwoleniu na budowę jednostanowiskowego garażu była zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu prawa budowlanego.

Nieruchomość może być uznana za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej także wówczas, gdy nie jest aktualnie wykorzystywana do tej działalności, jeżeli pozostaje funkcjonalnie związana z przedsiębiorstwem i może być potencjalnie wykorzystana do realizacji celów gospodarczych przedsiębiorcy.

Przewóz osoby pojazdem bez odpowiedniego oznaczenia nie stanowi przewozu taksówką, lecz przewóz okazjonalny. Obowiązek posiadania licencji przewozowej nie wyłącza konieczności spełnienia wymogów formalnych dla uznania pojazdu za taksówkę.

Pojazd nieoznaczony jako taksówka nie jest przewozem taksówkowym mimo posiadania licencji, a przewóz okazjonalny wymaga stosownej licencji i spełnienia przepisów prawa o transporcie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w zakresie podatku VAT, potwierdzając legalność doręczeń oraz brak rażących naruszeń materialnoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niespójności w dokumentacji doręczeniowej powinny być interpretowane na korzyść strony, w związku z rygorystycznym stosowaniem przesłanek doręczeń oraz ochroną podmiotowych praw w postępowaniu administracyjnym.

Sąd, uchylając decyzję o VAT, orzekł, że organy podatkowe nie mogą pomijać przedłożonego materiału dowodowego oraz muszą ocenić faktyczne wykorzystanie towarów lub usług dla celów opodatkowanych przy rozstrzyganiu o prawie do odliczenia podatku naliczonego.