Sąd Najwyższy stwierdził, że zaskarżony wyrok kasatoryjny Sądu Okręgowego nie spełniał przesłanek proceduralnych wynikających z art. 437 § 2 k.p.k., co nakazuje ponowne rozpatrzenie sprawy przez Sąd Okręgowy w postępowaniu odwoławczym.

Decyzja co do skreślenia studenta z listy w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru ma charakter uznaniowy, lecz organ musi uwzględnić wszystkie istotne okoliczności faktyczne, co NSA uznał za spełnione. Skarga kasacyjna nie wykazała istotnych naruszeń prawa, które wpłynęłyby na wynik rozstrzygnięcia.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niekonstytucyjny przepis art. 115a ustawy o Policji, eliminowany wyrokiem TK z dnia 30 października 2018 r., nie może być podstawą obliczania wyrównania ekwiwalentu za urlop; stosowany powinien być współczynnik 1/21 zgodny z ust. nowelizującą.

Art. 100d u.o.p. stosuje się do wszystkich cudzoziemców, lecz jego przedłużone obowiązywanie po lipcu 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, co uzasadnia ochronę przed bezczynnością organów.

Skarżący nie posiada interesu prawnego w sprawie o zwrot kwot zabezpieczonych na majątku spółki, ponieważ nie spełnia wymogów strony postępowania administracyjnego zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Sąd administracyjny, orzekając w niniejszej sprawie, uznaje za zgodne z prawem wydanie decyzji o zwrocie środków przyznanych na ochronę miejsc pracy w przypadku niezłożenia w terminie kompletnego rozliczenia dofinansowania, podlegającym obowiązkowi zwrotu w całości.

Decyzja organu administracji podatkowej o umorzeniu postępowania odwoławczego na skutek wygaśnięcia decyzji zabezpieczającej jest bezzasadna, jeśli decyzja ta wywiera dalsze skutki prawne, podlegające kontroli sądowej. Skutki te uzasadniają prawo do sądowej oceny i nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania.

Organ odwoławczy umarzający postępowanie, mimo wygaśnięcia decyzji zabezpieczającej, winien merytorycznie ocenić jej zgodność z prawem, co otwiera drogę do sądowej kontroli legalności tego aktu, zgodnie z art. 45 Konstytucji RP.

Silosy cementu i klinkieru, wraz z urządzeniami towarzyszącymi, kwalifikują się jako budowle dla celów podatku od nieruchomości, ponieważ ich kluczowym parametrem technicznym jest pojemność, nie zaś powierzchnia użytkowa, zgodnie z uchwałą NSA III FPS 1/21.