Zgodnie z orzecznictwem, niezgodność przeznaczenia działki z celem wywłaszczenia uzasadnia zwrot nieruchomości. Sądy obowiązują wcześniejsze prawomocne wyroki, które stanowią, iż nieruchomość jest zbędna, co skutkuje obowiązkiem jej zwrotu.

Skarga kasacyjna oddalona; decyzja Ministra Rozwoju i Technologii stwierdzająca naruszenie prawa przez decyzję Wojewody z 2004 r. była zgodna z prawem, bowiem grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa, co wykluczało stosowanie art. 34 ust. 1 ustawy o komercjalizacji PKP.

Skarga kasacyjna oddalona z powodu braku nowych dowodów oraz przesłanek wznowienia; decyzje organów administracyjnych i sądu I instancji potwierdzone jako zgodne z prawem.

Skarga kasacyjna J.B. oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość umorzenia postępowania z 2024 r., uznając, że wcześniejsze decyzje z 2018 r. pozostały w obrocie prawnym, czyniąc ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy niedopuszczalnym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że uchybienie terminowi wniesienia odwołania nie wynikło z braku winy skarżącej, a przeprowadzone postępowanie administracyjne było zgodne z przepisami. Tym samym, skarga kasacyjna została oddalona, jako bezzasadna.

Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w S. nr XXXVII/3/2024 uznana jest za nieważną w całości z powodu naruszenia art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt, z uwagi na niepełne uregulowanie zapewnienia opieki schroniskowej i obowiązkowej sterylizacji dla wszystkich gatunków zwierząt bezdomnych.

Decyzja podziałowa, jako akt prawnokształtujący prawa nabyte, nie może być uchylona lub zmieniona w trybie nadzwyczajnym, gdy dokonano sprzedaży części działek osobom trzecim, co zmienia stan prawny i faktyczny, zgodnie z art. 155 kpa.

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA z 11 sierpnia 2021 r. ograniczający w czasie możliwość stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych z mocy prawa, jest zgodny z Konstytucją RP, chroniąc zasady pewności prawa i zaufania obywateli do państwa.

Pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. w kontekście skargi na bezczynność wymaga sądowej weryfikacji prawidłowości działania organu; weryfikacja ma na celu ustalenie, czy wniosek spełnia formalne wymogi umożliwiające jego rozpoznanie.

Podwyższenie dodatku funkcyjnego policjanta w ramach uznania administracyjnego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a jego unieważnienie wymaga stwierdzenia kwalifikowanej wady decyzji.

Bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w sprawie ustalenia odszkodowania nie zostały wykazane, gdyż właściwy wniosek nie został nigdy złożony. Wobec tego, skarga na bezczynność Wojewody jest bezzasadna.

Bezpodstawność zarzutu bezczynności i przewlekłości postępowania u Wojewody — brak złożenia przez skarżącą właściwego wniosku o odszkodowanie wyklucza możliwość przypisania Wojewodzie przewlekłego działania w tej sprawie. Skarga kasacyjna jako bezzasadna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną jako bezzasadną z powodu niewykazania przez stronę skarżącą podstaw do stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości postępowania administracyjnego ze strony Wojewody Mazowieckiego, przyznając prawidłowość wcześniejszych ustaleń WSA.

Równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego nie przysługuje policjantowi, który uzyskał pomoc finansową na mieszkanie, a następnie zbył ten lokal z woli własnej. Zmiana miejsca pełnienia służby na wniosek funkcjonariusza nie umożliwia przyznania świadczenia, jeśli poprzednio korzystał z pomocy finansowej (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji).

Skarga kasacyjna Z.B.D.J.W. sp. z o.o. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w sprawie odszkodowania za nieruchomość jest niezasadna, gdyż nie złożono stosownego wniosku odszkodowawczego, co wyklucza możliwość orzeczenia o bezczynności organu.

W postępowaniach dotyczących bezczynności i przewlekłości organu administracyjnego, precyzyjne zdefiniowanie przedmiotu żądania w skardze oraz wniosku jest kluczowe dla jego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja organów podatkowych o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego D. sp. z o.o. była prawidłowa i zasadna z uwagi na uzasadnioną obawę niewykonania tego zobowiązania, co uprawniało dokonanie zabezpieczenia majątkowego.