Decyzja odmowna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wydana bez formalnego podpisu wnioskodawcy, jest dotknięta rażącym naruszeniem prawa skutkującym jej nieważnością.

NSA uznał, że decyzja WSA uchylająca karę pieniężną nakładaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego była zgodna z prawem, z uwagi na błędne ustalenie stanu faktycznego oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów wewnętrznych i materialnych.

Przepisy lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d. oraz art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 stanowią dostateczną, samodzielną podstawę dla nałożenia kary za niewprowadzenie symbolu państwa przez kierowcę w tachografie; brak potrzeby zgodności z przepisami o utracie dobrej reputacji.

Rzeczoznawca majątkowy, stosując metodę porównywania parami przy wycenie nieruchomości, nie może włączyć do zbioru nieruchomości podobnych transakcji dotyczącej tej samej nieruchomości wycenianej. Wadliwość metodologiczną tak dokonanego operatu stanowi naruszenie prawa podlegające kontroli sądowej.

Kofeina zawarta w naturalnym ekstrakcie z guarany, użyta jako składnik napoju, stanowi substancję występującą w napoju naturalnie w rozumieniu art. 12b ust. 1 u.z.p., wyłączoną z opłaty od środków spożywczych.

Odpowiedzialność członka zarządu za kary pieniężne nałożone na spółkę na podstawie ustawy o grach hazardowych nie podlega przepisom Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności osób trzecich. Odpowiednie stosowanie tych przepisów do kar administracyjnych jest prawnie niedopuszczalne.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za administracyjne kary pieniężne nie może być orzekana na podstawie przepisów o odpowiedzialności osób trzecich zawartych w Ordynacji podatkowej, ponieważ kary te nie stanowią zobowiązań podatkowych.

Dla uznania za informację publiczną na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dana informacja musi odnosić się do spraw publicznych realizowanych przez organ, a nie do indywidualnych interesów jednostki.

Organizacja społeczna, której cele statutowe są zbieżne z przedmiotem postępowania administracyjnego, zasługuje na dopuszczenie do udziału, jeżeli istnienie interesu społecznego nie zostało dostatecznie zweryfikowane. Sama zasada szybkości postępowania nie może przeważać nad zasadą jego rzetelności i praworządności.

Organ administracji publicznej nie może odmówić udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym, pomijając indywidualną ocenę interesu społecznego i zbieżności jej celów statutowych z przedmiotem sprawy, nawet przy udziale innych podmiotów.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając niewystarczalność uzasadnienia w zakresie oceny prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia zarządzenia pokontrolnego organu.