Odstąpienie od procedury homologacji przy rejestracji pojazdu sprowadzonego spoza UE, pomimo oczywistego naruszenia przepisów, narusza zasady praworządności oraz zaufania do organów państwa. Skutki społeczne i plany legislacyjne nie uzasadniają pozostawienia niezgodnej z prawem decyzji w obrocie prawnym.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko wobec decyzji ostatecznych. Decyzja zachowująca możliwość zaskarżenia nie spełnia przesłanek do wszczęcia nadzwyczajnej procedury unieważnienia.

Zakwalifikowanie obiektów jako budynku lub budowli wymaga dokładnego zbadania cech związania z gruntem oraz posiadanych konstrukcji. W sytuacji wątpliwości, organ powinien dogłębnie wyjaśnić fakty i uzasadnić prawnie wybór kwalifikacji. Brak takich czynności skutkować może uchyleniem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Klasyfikacja obiektów jako budynków lub budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości wymaga precyzyjnego rozróżnienia według cech konstrukcyjnych oraz funkcji, a błędna kwalifikacja narusza przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Należyta staranność podatnika oraz obiektywne przesłanki wskazujące na jego udział w oszustwie podatkowym uzasadniają odmowę prawa do odliczenia VAT, nawet przy wspomnianym zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w wyniku wszczętego postępowania karnego skarbowego.

Zastosowanie przepisów ustawy o obronie Ojczyzny w kontekście zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej jest zasadne, gdy żołnierz otrzyma dostateczną ocenę służbową; sąd nie kontroluje zasadności tej oceny. Decyzja organu jest zgodna z prawem, przy prawidłowym zważeniu interesów publicznych i indywidualnych.

Decyzja o skreśleniu z listy studentów musi uwzględniać wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na uzyskanie zaliczenia, a organ nie może przekroczyć granic uznania administracyjnego poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i przepisów wewnętrznych uczelni.

Rekompensata za ulgi w transporcie publicznym ma charakter cywilnoprawny; organ administracyjny jest niekompetentny do merytorycznego rozstrzygnięcia roszczenia, które wynika z umowy cywilnoprawnej. Umorzenie postępowania administracyjnego było uzasadnione.

Kwestia przekazania rekompensaty z tytułu ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ma charakter cywilnoprawny, wynikający z umowy, i jest wyłączona spod kognicji organów administracji publicznej.

Skarga kasacyjna została uwzględniona, a NSA uznał, że brak świadectwa homologacji w decyzji rejestracyjnej pojazdu stanowił rażące naruszenie prawa. W konsekwencji uchylono decyzję i wyrok WSA, podkreślając nadrzędność zasad praworządności.

Odmowa wydania zaświadczenia na podstawie art. 293 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniona, gdyż przepis nie chroni bezwzględnie informacji już znanych kontrahentowi podatnika. W przypadku istnienia znaczącego interesu gospodarczo-prawnego, zaświadczenie winno być wydane.

Sprawa dotycząca roszczenia o rekompensatę w transporcie zbiorowym jest cywilnoprawna; postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. Za kwantyfikację roszczenia odpowiada umowa cywilnoprawna.

Roszczenie o rekompensatę w publicznym transporcie zbiorowym ma charakter cywilnoprawny i nie podlega merytorycznemu rozstrzygnięciu przez organy administracyjne; umorzenie postępowania administracyjnego jest zasadne.

Decyzja rejestracyjna wydana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób rażący, co skutkuje koniecznością uchylenia tej decyzji, mimo powołanych skutków społeczno-ekonomicznych rejestracji pojazdu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione priorytetowe stosowanie przepisów rozporządzenia z 1959 r. nad normami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że tak nakreślone obciążenie prawne narusza zaufanie inwestora do obowiązujących aktów prawa miejscowego.

NSA uznano, że zarzuty dot. naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych są nieuzasadnione. Postępowanie organów było zgodne z przepisami prawa administracyjnego i ochrony przeciwpożarowej, a skarga kasacyjna nie wskazywała na okoliczności uzasadniające jej uwzględnienie.