NSA uznał za niedopuszczalne kontynuowanie postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji opartego na zatartej sankcji administracyjnej. Kontynuacja takiego postępowania przekracza granice uprawnień organu kontrolującego i niezgodna z art. 94b u.t.d.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzje o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego były zgodne z prawem, ponieważ nie zaktualizowano przesłanek odstąpienia od kary określonych w art. 189f k.p.a., w szczególności zaprzestania naruszenia.

Wykładnia pojęcia "działka sąsiednia" powinna być interpretowana szeroko, uwzględniając wszelkie działki w obszarze analizowanym, co wspiera utrzymanie ładu przestrzennego oraz realizację konstytucyjnej wolności zagospodarowania terenu przez właścicieli nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną M. J. jako oczywiście bezzasadną, potwierdzając wymagalność obowiązku szczepień ochronnych w braku stwierdzonych przeciwwskazań, co uzasadniało wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

Wniosek o interpretację podatkową musi zawierać pełny opis zdarzenia oraz jednoznacznie wskazaną podstawę prawną czynności, której dotyczy. Brak klarownego wskazania przepisów prawa uniemożliwia dokonanie merytorycznej oceny, co skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy wymagane jest zbadanie zarówno zgodności z prawem decyzji o uznaniu produktów za niebezpieczne, jak i zasadności nałożenia kary. Brak tego badania stanowi istotną wadę proceduralną.

W obecności dostatecznych dowodów, takich jak protokoły kontroli i dokumentacja fotograficzna, brak specjalistycznych dokumentów geodezyjnych nie uniemożliwia ustalenia naruszenia pasa drogowego, za które organ uprawniony może nałożyć karę pieniężną.

Zarządzenia pokontrolne PWIOŚ są legalnym środkiem administracyjnym do egzekwowania zgodności działalności z prawem ochrony środowiska, nawet przy braku precyzyjnych norm emisyjnych zapachowych, a pełna regularność kontroli szczelności F-gazów wynika z przepisów unijnych i krajowych.

Refundacja wywozowa mięsa przyznana na mocy wniosku WPR1 nie przysługuje, jeżeli nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie jego wspólnotowego pochodzenia, co wyklucza przyznanie jej na podstawie przepisów rozporządzenia unijnego.

Dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalane na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy słusznie przyjął pomiary jako podstawę do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia norm hałasu. Skarga kasacyjna była nieuzasadniona.

Nieosiągnięcie przez podmiot poziomu recyklingu skutkuje nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 9x ustawy o utrzymaniu czystości, bez względu na domniemany wpływ siły wyższej; brak przesłanek do miarkowania kary.

Cofnięcie odwołania może być skuteczne jedynie wobec decyzji administracyjnej nieobarczonej wadą prawną lub naruszeniem interesu społecznego, zachodzącymi także w świetle stanu prawnego uwzględniającego nowe plany miejscowe.