Przesłanka interesu publicznego może uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy SENT, o ile organy administracyjne rozważą proporcjonalność sankcji oraz sytuację prawną i ekonomiczną podmiotu. NSA podtrzymuje decyzję WSA uchylającą sankcję z powodu niepełnej analizy tych przesłanek przez organy.

Opłata zmienna za pobór wód podziemnych musi być określona zgodnie z celem ich wykorzystania, różnicując pomiędzy wodą dla zbiorowego zaopatrzenia ludności a tą sprzedawaną innym podmiotom. Preferencyjna stawka ma zastosowanie wyłącznie do wód przeznaczonych na cele związane z zaopatrzeniem ludności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawidłowe wykonanie obowiązków nałożonych przez ustawę SENT jest istotne dla skutecznego monitorowania przewozu towarów, a naruszenia nie mogą być jedynie formalnymi uchybieniami. Odstąpienie od kary pieniężnej musi być uzasadnione istotnymi przesłankami interesu publicznego lub podmiotu, których brak w niniejszej sprawie.

Dopuszczalność lokalizowania w pasie drogowym obiektu niezwiązanego z gospodarką drogową zależy od spełnienia przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku, która nie występuje w przypadku korzyści ekonomicznych skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja SKO w Łodzi została wydana zgodnie z prawem zarówno w aspekcie wyznaczenia obszaru analizowanego, jak i w zakresie ustalenia warunków zabudowy, co skutkowało uchyleniem wyroku WSA i oddaleniem skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że organy administracji miały słuszne podstawy do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z przyczyn ochrony przyrody. Obiekt planowanej inwestycji nie spełniał wyjątków umożliwiających zabudowę w obrębie 100-metrowego pasa ochronnego.

Świadczenie pielęgnacyjne dla osoby niespokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki jest uzależnione od legitymowania się przez jej rodziców orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.). Uchwała NSA z 14 listopada 2022 r. wiąże sądy administracyjne, wykluczając odmienną wykładnię.

1. Szczegółowe rozważania sądu administracyjnego w uzasadnieniu orzeczenia na tle informacji formalnie objętych klauzulą tajności w trybie przepisów ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych nie muszą z konieczności prowadzić do ich ujawnienia. Istotne jest bowiem precyzyjne rozgraniczenie tych danych, które są bezpośrednio objęte treścią dokumentu będącego nośnikiem informacji

Świadczenie pielęgnacyjne, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a) u.ś.r., nie przysługuje osobie zobowiązanej do opieki nad niepełnosprawnym pozostającym w związku małżeńskim, jeśli współmałżonek nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, niezależnie od separacji faktycznej.

Sąd stwierdził, że brak podstaw do zastosowania art. 234 ust. 3 Prawa wodnego w sprawie, gdyż nie wykazano zmiany stosunków wodnych powodującej szkodę na gruntach sąsiednich, uzasadniającej nałożenie na właściciela działki obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego.

Przedsięwzięcie wydobywcze niezabezpieczone zgodnością z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego narusza określone przeznaczenie terenu, co stanowi podstawę odmowy decyzji środowiskowej. Ocena zgodności lokalizacji inwestycji uwzględnia wykładnię przepisów planistycznych, eliminując możliwość jakiegokolwiek przemijającego wyłączenia funkcji terenu.

Sąd administracyjny uznał za prawidłowe przyjęcie dwóch różnych stawek opłat zmiennych za pobór wód podziemnych w zależności od celu poboru wody, co odpowiada zasadom wynikającym z Prawa wodnego oraz rozporządzeń dotyczących rynku wodnego.

Przy naliczaniu opłat za pobór wód powierzchniowych przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane stosować odmienną stawkę opłaty zmiennej w zależności od przeznaczenia wody, rozróżniając wodę pobraną dla zbiorowego zaopatrzenia ludności od wody sprzedawanej hurtowo innym podmiotom.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków środowiskowych jest zgodna z prawem; zarzuty proceduralne i materialnoprawne skargi kasacyjnej pozostają bezpodstawne.

Przewoźnik wykonujący transport drogowy podlega odpowiedzialności karnej za niewyposażenie kierowcy w przewożone dokumenty wymagane art. 87 ustawy o transporcie drogowym, nawet w przypadku gdy kierowca nie okaże dokumentów podczas kontroli.

Niezgłoszenie pojazdu do licencji transportowej oraz nieokazanie wypisu z licencji uzasadniało nałożenie kary pieniężnej zgodnie z art. 87 i 92a u.t.d. Bierność dowodowa strony nie może prowadzić do negatywnych konsekwencji dla organu w postępowaniu administracyjnym.

Nieprawidłowość doręczenia decyzji administracyjnej w trybie art. 44 k.p.a., wynikająca z braku jasnych adnotacji o dokonanym awizowaniu, skutkuje uznaniem doręczenia za nieskuteczne, co chroni prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu.