Nieruchomości pozostające we władaniu PKP, niebędące przed dniem 27 maja 1990 r. w zarządzie lub użytkowaniu na podstawie formalnych decyzji administracyjnych, należą do mienia gminnego z mocy prawa, podlegając komunalizacji zgodnie z ustawą z dnia 10 maja 1990 r.

W wykładni przepisów podatkowych należy uwzględniać zasady proporcjonalności i neutralności VAT, co oznacza, że odpowiedzialność solidarna przedstawiciela pośredniego za niedotrzymanie terminów informacji celnych musi być oceniana w świetle rzeczywistego rozliczenia podatku przez podatnika.

Sąd administracyjny nie może opierać orzeczenia dyscyplinarnego na niewystarczająco zgromadzonym materiale dowodowym oraz arbitralnej jego ocenie; dowody muszą być zebrane i ocenione w sposób wyczerpujący oraz przekonująco uzasadnione w orzeczeniu.

NSA oddala skargę kasacyjną A.S., stwierdzając, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

NSA oddala skargę kasacyjną uznając, że brak uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia, podtrzymując kwalifikację naruszeń oraz prawidłowość postępowania dowodowego organów administracyjnych.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiocie nałożenia kary finansowej za naruszenie przepisów dotyczących opłaty elektronicznej, była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna została oddalona jako nieuzasadniona. Sąd uznał, że brak formalnych nieprawidłowości w działaniu organu eliminuje podstawę do wzruszenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacji stanowiła oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące, z uwagi na brak zamierzonego skutku społeczno-gospodarczego, co wykluczało stwierdzenie jej nieważności.

Sąd uznał, że oczywiste naruszenie przepisów prawa materialnego przez organ rejestrujący pojazd, polegające na braku wymaganych dokumentów, samo w sobie nie wystarcza do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadność takiego stwierdzenia wymaga wystąpienia skutków, które naruszają zasadnicze normy praworządności.

W przypadku stwierdzenia manipulacji oprogramowania tachografu, przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność za naruszenie przepisów, nawet przy braku fizycznego dowodu zakłócającego urządzenia. Skarżąca nie wykazała istotnego wpływu na wynik sprawy z powodu domniemanych uchybień proceduralnych.