Dostęp do drogi publicznej, którego wymaga art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., oznacza możliwość faktycznego korzystania z drogi, także przez drogę wewnętrzną połączoną z publiczną, bez konieczności posiadania prawnego tytułu przez inwestora.

Przepisy art. 100c i art. 100d u.o.p., stanowiące modyfikację terminów załatwiania spraw związanych z zezwoleniami na pobyt na terytorium RP, nie naruszają prawa Unii Europejskiej, w tym dyrektywy 2003/109/WE, ani prawa do sądu; wprowadzenie tych przepisów wynika z nadzwyczajnych okoliczności związanych z sytuacją w Ukrainie i są one zgodne z zasadą proporcjonalności.

Nałożenie grzywny w celu przymuszenia jest uzasadnione, gdyż nie stanowi kary, lecz środek zapewniający wykonanie obowiązku prawomocnej decyzji. Sytuacja osobista dłużnika, niewpływająca na jej faktyczną wykonalność, nie uzasadnia uchylenia obowiązku.

Decyzja o rejestracji pojazdu wydana przez Starostę Piotrkowskiego została z rażącym naruszeniem prawa, prowadzącym do jej nieważności, z uwagi na brak zgody producenta na zmiany techniczne pojazdu, co wpływało na bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

Odmowa umorzenia opłaty za usunięcie drzew jest zasadna, gdy brak żywotności drzew wynika z przyczyn zależnych od posiadacza nieruchomości, a zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza należytej pielęgnacji. Organ administracyjny i sąd działają w oparciu o stan faktyczny ustalony prawidłowo na podstawie zgromadzonych dowodów.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzucie wadliwego zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest nieskuteczna, jeśli nie wskazuje poprawnych przepisów do zastosowania i nie uzasadnia ich, a także nie może kwestionować ustaleń faktycznych poprzez zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Burmistrz Miasta Sochaczew dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia utrzymanie wyroku WSA w Warszawie, oddalając skargę kasacyjną.

Wykaz aktów pełnomocnictw do głosowania nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym samym organ nie naruszył prawa, odmawiając jego udostępnienia.

Bezczynność organu administracji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej istnieje, gdy organ zobowiązany nie podejmuje czynności wymaganych ustawą w terminach określonych przepisami, co prowadzi do obowiązku sądowego zobowiązania organu do załatwienia wniosku.

Nowe okoliczności lub dowody, na które skarżący powołuje się w celu wznowienia postępowania podatkowego, muszą istnieć w dniu wydania ostatecznej decyzji i być nieznane organowi, aby mogły stanowić podstawę wznowienia w myśl art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Pozostawienie nieruchomości poza obecnymi granicami RP musi odnosić się do terytorium Polski sprzed 1939 r., co wyklucza prawo do rekompensaty dla mienia pozostawionego na terenach nie będących częścią Polski podczas wybuchu II wojny światowej.

Przedłużenie obowiązywania przepisów wstrzymujących terminy proceduralne na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności i dyrektywę 2011/98/UE. Wojewoda Wielkopolski był bezczynny, a jego działania w sprawie O.B. niewystarczające, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej.

Istniejące uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego charakteru działalności spółki uprawniają do odmowy wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowych zgodnie z art. 26b ust. 3 u.p.d.o.p.

Zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest niezasadne, gdyż studium nie stanowi przepisu odrębnego, który mógłby ustanawiać obowiązek uchwalenia planu miejscowego.

Brak korekty odliczonego podatku naliczonego w przypadku upływu 90 dni od terminu płatności, bez porozumienia o przedłużeniu terminu, uzasadnia nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego, którego wysokość ustalana jest w zgodzie z przepisami ustawy o VAT.

Indywidualna interpretacja podatkowa wymaga jedynie pełnego przedstawienia stanu faktycznego, a nie oceny czy ustaleń faktycznych przez organ, co wyklucza odmowę wszczęcia postępowania interpretacyjnego podstawą niewystarczającego stanu faktycznego.

Eliminacja z obiegu prawnego decyzji wywłaszczeniowej powoduje, że decyzja komunalizacyjna, oparta o tę decyzję, jest nieważna z uwagi na rażące naruszenie prawa, gdyż państwo nie posiadało rzeczywistego tytułu do mienia ogólnonarodowego.

Sąd uchyla decyzje organów niższej instancji o rozbiórce budynku z uwagi na przedwczesne zamknięcie drogi do legalizacji, oraz wskazuje na konieczność przyznania dłuższego terminu na usunięcie nieprawidłowości projektowych.