Plan miejscowy nie może uniemożliwiać realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy art. 46 ust. 1 i 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, które wyłączają stosowanie przeszkadzających ustaleń planu.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd nieruchomością może stanowić dowód prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym tylko przy odpowiedniej identyfikacji gruntu. Skarga kasacyjna PKP S.A. oddalona z braku dowodów na istnienie zarządu.

Sformułowanie zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.), zgodnie z którym „zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: jest udostępniana przewoźnikom kolejowym”, stanowi w stanie prawnym

Działka gruntowa oznaczona jako "A" może być prawidłowo sklasyfikowana jako las w świetle ustawy o lasach, pod warunkiem że spełnia kryteria powierzchniowe i zadrzewienia, co wykazano w operacie geodezyjnym oraz dodatkowych dowodach dotyczących stanu faktycznego.

Pomoc społeczna polega na subsydiarnym wspieraniu jednostek w trudnych sytuacjach, bez konieczności zaspokajania wszystkich ich potrzeb. Decyzje administracyjne powinny mieścić się w granicach uznania i uwzględniać ogólne ramy i zasady określone przepisami prawa.

Zasiłek celowy może być przyznany wyłącznie na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych. Wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę potwierdza, że decyzja odmowna organu uznaniowego, dokonana w granicach przyznanego uznania administracyjnego, była zasadna.

NSA uznaje, że pomoc społeczna, jako instrument subsydiarny, nie może obejmować ciągłego zaspokajania wszelkich potrzeb beneficjentów; decyzje organów nie przekroczyły granic administracyjnego uznania.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego: skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw prawnych, inwestycja zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a skarga kasacyjna wadliwa proceduralnie.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak naruszenia zasad konstytucyjnych i planistycznych przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznając dominację interesu publicznego jako podstawę ograniczenia prawa własności.

Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 października 2020 r., wydana w postępowaniu legalizacyjnym, nie narusza rażąco prawa i może stanowić o podstawie prawnej wykonania obowiązków budowlanych. Decyzję tę należy traktować jako równoważnik pozwolenia na użytkowanie, co uzasadnia brak konieczności jej eliminacji z obrotu prawnego.

Skarga kasacyjna na postanowienie utrzymujące w mocy zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jest bezzasadna, jeśli skoncentrowane zostały one na zarzutach wykraczających poza przedmiot i zakres kontroli pierwszej instancji, a zmiany podmiotowe nie wpływają na legalność dotychczasowych rozstrzygnięć.

Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości według art. 37 ust. 1 upzp należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego charakter ogólny czy szczegółowy.

Nieruchomości objęte ogólnymi planami zagospodarowania przed 1995 r. winny być uwzględniane przy ocenie wzrostu wartości; państwo nie może ograniczać ochrony jedynie do dawnych planów szczegółowych. Wykładnia powinna być prokonstytucyjna, obejmująca każdy plan miejscowy sprzed 1995 r.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego klasyfikację jako ogólny lub szczegółowy.

Uchwały planistyczne, bez względu na ich ogólny czy szczegółowy charakter, uchwalone przed 1 stycznia 1995 r., są właściwym punktem odniesienia przy obliczaniu wzrostu wartości nieruchomości (art. 37 ust. 1 upzp) na podstawie wykładni prokonstytucyjnej.