Zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, nie obejmuje zaś odmowy zawieszenia. Orzeczenie potwierdza utrwaloną linię orzeczniczą i wykładnię art. 101 § 3 k.p.a.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2024 r. stwierdził, że decyzja administracyjna zakazująca wprowadzenia produktu do obrotu może równozamiennie spełniać wymóg prawidłowego oznakowania, kiedy produkt narusza normy jakości handlowej, nie stanowiąc zarazem naruszenia zasad proceduralnych art. 139 KPA, co oznacza eliminację błędnego zastosowania reformationis in peius.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy zakres opieki nad osobą niepełnosprawną nie wyklucza podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Ustalenia dotyczące potrzeby stałej opieki powinny uwzględniać indywidualne okoliczności oraz zakres czynności opiekuńczych.

Skarga kasacyjna dotycząca ustaleń faktycznych w zakresie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, przy braku wykazania wpływu na wynik sprawy, podlega oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wykonał kontrolę zgodności postępowania organu z prawem.

NSA potwierdził, iż sądy administracyjne mogą badać przedawnienie składek w sprawach umarzania ich odsetek, a kwestia ta mieści się w ich kompetencji kontrolnej, nie wykraczając poza granice orzekania.

Wyrok TSUE C-189/18 nie wpływa na treść decyzji polskich organów podatkowych, które muszą zapewniać stronie dostęp do dowodów w granicach krajowego prawa podatkowego, uwzględniając ochronę tajemnic i interesu publicznego.

Postępowanie o zasiedzenie nieruchomości nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu dotyczącym rozbiórki samowoli budowlanej, a więc nie uzasadnia zawieszenia postępowania administracyjnego. Decyzja o rozbiórce samowolnie wybudowanej drogi była zasadna wobec braku legalizacji robót przez inwestora.

Zespół przyczep specjalnych, mimo rejestracji jako pojazdy, może być uznany za tymczasowy obiekt budowlany, jeśli pełni funkcje obiektu stacjonarnego, co skutkuje obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Decyzja ograniczająca korzystanie z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. musi zawierać precyzyjne określenie obszaru zajętego na czas inwestycji, a brak takowego uzasadnia uchylenie decyzji organu. NSA oddala skargę kasacyjną Wojewody.

Oddalenie skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw oraz brak rażącego naruszenia prawa przez decyzję SKO i wyrok WSA, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Osoba fizyczna prowadząca niepubliczne przedszkole pełni rolę płatnika zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników, pomimo że przedszkole jako jednostka organizacyjna nie posiada zdolności prawnej ani zdolności do swobodnego dysponowania środkami finansowymi.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup lodówki została oddalona. Pomoc społeczna działa na zasadzie subsydiarności i nie zaspokaja pełnych oczekiwań beneficjentów. NSA uznał, że decyzja organu nie przekroczyła granic uznania administracyjnego.

Odrzucono skargę kasacyjną, wskazując, że odmowa przyznania zasiłku celowego pozostawała w granicach uzasadnionego uznania administracyjnego, a pomoc społeczna ma jedynie subsydiarny charakter.

Zasiłek celowy, jako świadczenie uznaniowe, przyznawany jest wyłącznie na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, a jego odmowa może być uzasadniona ograniczonymi środkami finansowymi, mimo spełnienia formalnych kryteriów.

Zastosowanie przez organ nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w realiach sprawy nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi i uchylenie wyroku sądu I instancji.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., jeżeli przeznaczenie to jest korzystniejsze niż użytkowanie faktyczne.

W przypadku ustalania wzrostu wartości nieruchomości, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od tego, czy był to plan ogólny czy szczegółowy.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy uwzględniać przeznaczenie terenu we wszystkich miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od ich charakteru (ogólne czy szczegółowe), w oparciu o wykładnię prokonstytucyjną.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy zakres opieki uniemożliwia podjęcie pracy, co NSA uznał za spełnione w analizowanej sprawie, uchylając wcześniejsze decyzje. Związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a opieką musi być ścisły.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca warunki zabudowy, została właściwie oceniona jako naruszająca art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., ze względu na brak wykazania wystarczającego uzbrojenia terenu na cele inwestycyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego mogło zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, gdyż rozbudowa zrealizowana została zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a zarzuty kasacyjne nie wykazały naruszeń przepisów postępowania administracyjnego.