Prawomocność wcześniejszej sądowej kontroli decyzji administracyjnej wyłącza dopuszczalność ponownego wszczęcia postępowania o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Bez wykazania obiektywnych przeszkód, kontrola decyzji przez sądy nie pozwala na wznowienie postępowania w tej materii.

Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego: skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak uzasadnionych podstaw prawnych, inwestycja zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a skarga kasacyjna wadliwa proceduralnie.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak naruszenia zasad konstytucyjnych i planistycznych przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uznając dominację interesu publicznego jako podstawę ograniczenia prawa własności.

Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 października 2020 r., wydana w postępowaniu legalizacyjnym, nie narusza rażąco prawa i może stanowić o podstawie prawnej wykonania obowiązków budowlanych. Decyzję tę należy traktować jako równoważnik pozwolenia na użytkowanie, co uzasadnia brak konieczności jej eliminacji z obrotu prawnego.

Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości według art. 37 ust. 1 upzp należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego charakter ogólny czy szczegółowy.

Sformułowanie zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.), zgodnie z którym „zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty, budynki i budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym, która: jest udostępniana przewoźnikom kolejowym”, stanowi w stanie prawnym

Skarga kasacyjna na postanowienie utrzymujące w mocy zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jest bezzasadna, jeśli skoncentrowane zostały one na zarzutach wykraczających poza przedmiot i zakres kontroli pierwszej instancji, a zmiany podmiotowe nie wpływają na legalność dotychczasowych rozstrzygnięć.

Nieruchomości objęte ogólnymi planami zagospodarowania przed 1995 r. winny być uwzględniane przy ocenie wzrostu wartości; państwo nie może ograniczać ochrony jedynie do dawnych planów szczegółowych. Wykładnia powinna być prokonstytucyjna, obejmująca każdy plan miejscowy sprzed 1995 r.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego klasyfikację jako ogólny lub szczegółowy.

Uchwały planistyczne, bez względu na ich ogólny czy szczegółowy charakter, uchwalone przed 1 stycznia 1995 r., są właściwym punktem odniesienia przy obliczaniu wzrostu wartości nieruchomości (art. 37 ust. 1 upzp) na podstawie wykładni prokonstytucyjnej.

Dla potrzeb ustalania wzrostu wartości nieruchomości, na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie terenu według wszystkich planów miejscowych uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., zarówno ogólnych, jak i szczegółowych, w kontekście prokonstytucyjnej wykładni.

Zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowej następuje z mocy prawa z dniem powstania nadpłaty i powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego do wysokości dokonanej kompensaty, natomiast postanowienie organu podatkowego ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i potwierdza skutek już wcześniej zaistniały.

W sytuacji braku odnalezienia dokumentów potwierdzających wypłatę odszkodowania za wywłaszczenie, nie można domniemywać braku tej wypłaty, jeżeli organ administracyjny postępowanie dowodowe przeprowadził w sposób wszechstronny, a strona nie dostarczyła przeciwnych dowodów.

Wydanie wyroku bez udziału syndyka w sprawie upadłościowej P. D. skutkuje jego nieważnością z powodu braku zdolności procesowej upadłego, co prowadzi do uchylenia orzeczenia i ponownego rozpoznania sprawy z udziałem właściwego podmiotu.

Stwierdzenie nieważności uchwał dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi skutkuje uznaniem takich opłat za świadczenia nienależne, podlegające zwrotowi jako nadpłaty na podstawie art. 75 Ordynacji podatkowej.