Przedawnienie karalności przewinienia dyscyplinarnego, określone w art. 147 ust. 2 ustawy o ABW, uzasadnia umorzenie postępowania dyscyplinarnego, bez konieczności jego merytorycznego rozpatrzenia przez organ dyscyplinarny czy sąd administracyjny.

Skuteczne doręczenie przesyłki w trybie doręczenia zastępczego wymaga rygorystycznego przestrzegania procedur opisanych w art. 44 k.p.a. W przypadku ich uchybienia, nie można skutecznie powołać się na fikcję doręczenia przesyłki administracyjnej.

W przypadku zbiegu przesłanek obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza, rozstrzyga się na podstawie przesłanki, która wystąpiła jako pierwsza. Wydanie orzeczenia o trwałej niezdolności nie wpływa na zwolnienie inicjowane pisemnym wnioskiem funkcjonariusza o zwolnienie.

Skarga kasacyjna na decyzję stwierdzającą nieważność rejestracji pojazdu została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja rejestracyjna była obarczona rażącym naruszeniem prawa.

Korespondencja wewnętrzna organów administracji publicznej, nawet dotycząca realizacji zadań publicznych, nie zawsze posiada charakter informacji publicznej; dokumenty robocze nie podlegają udostępnieniu na podstawie u.d.i.p.

Dokumenty wewnętrzne nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeśli służą jedynie wewnętrznej wymianie informacji i nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych. Skarga kasacyjna oddalona.

Skutecznie wszczęta kontrola celno-skarbowa, obejmująca niezgłoszone czynności majątkowe, stanowi przeszkodę do wszczęcia odrębnego postępowania podatkowego na podstawie zeznania SD-3, zapobiegając kolizji orzeczeń w zakresie tego samego przedmiotu.

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jedynie poprzez wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości albo że jego niezgłoszenie nastąpiło bez jego winy; niewykazanie tych okoliczności skutkuje przypisaniem odpowiedzialności niezależnie od subiektywnego przekonania o stanie majątkowym spółki.

Art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, zakazujący reklamy aptek, jest niezgodny z art. 49 i 56 TFUE oraz dyrektywą 2000/31/WE; nałożenie kary za działania prozdrowotne zgodne z celami pożytku publicznego było nieprawidłowe.

Zakaz reklamy aptek określony w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, stosowany w decyzjach administracyjnych, narusza zasady prawa unijnego, co uzasadnia uchylenie decyzji na podstawie stwierdzenia jego nieważności, w świetle recentnego wyroku TSUE (C-200/24).