Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionej podstawy; wyczerpanie kontyngentu taryfowego uzasadniało nałożenie dodatkowego cła ochronnego; Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył przepisów proceduralnych ani materialnych.

Koszty uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia udziałów powinny być ustalane na podstawie ekonomicznej wartości wydatków poniesionych na nabycie tych udziałów, istniejącej w momencie uzyskania przychodu, zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.

Przyznanie odznaczenia Krzyżem Wolności i Solidarności nie stanowi samo przez się przesłanki do potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Decyzje te opierają się na odrębnych podstawach prawnych i warunkach.

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, jeśli nie spełnia wymogów precyzyjnego określenia naruszonych przepisów oraz ich właściwej subsumcji w kontekście stanu faktycznego, co uniemożliwia merytoryczne rozstrzygnięcie zarzutów.

Odpisy orzeczeń Sądu Najwyższego stanowią informację publiczną, która powinna być udostępniana w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ, nie realizując wniosku w tym zakresie, dopuścił się bezczynności, choć nie rażącej, co obliguje do podjęcia działań przez organ zgodnie z prawem dostępu do informacji.

Jednostka kogeneracyjna umieszczona w kontenerze dźwiękochłonnym nie spełnia przesłanek zaliczenia jej do kategorii budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wyklucza jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

Postanowienia Prezydenta RP w zakresie stosowania prawa łaski nie stanowią informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż mają charakter indywidualny i są wykonaniem prerogatywy Prezydenta.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na rzekome nadużycie prawa musi być formalizowana decyzją administracyjną. Nadużycie prawa do tej informacji, jako przesłanka odmowy jej udzielenia, nie znajduje oparcia w ustawie o dostępie do informacji publicznej, chyba że zachodzi wyjątkowo rażące nagromadzenie licznych wniosków o charakterze nękającym.

Skarga kasacyjna dotycząca zarzutów proceduralnych i niewłaściwego zastosowania przepisów Ordynacji podatkowej została oddalona. Doręczenie decyzji pełnomocnikowi ogólnemu uważa się za prawidłowe, uzasadnia to oddalenie skargi kasacyjnej oraz poniesienie przez skarżącą kosztów postępowania.

Postanowienia umowy kredytu waloryzowanego kursem waluty obcej, przyznające bankowi uprawnienie do jednostronnego ustalania kursów tej waluty na potrzeby przeliczenia zarówno wypłaconego kapitału, jak i spłacanych rat, stanowią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 385¹ § 1 k.c. i kształtują główne świadczenia stron umowy kredytu. Stwierdzenie abuzywności tych klauzul skutkuje nieważnością

Wydatki poniesione na budowę części socjalno-biurowej w ramach nowej inwestycji mogą być uznane za koszty kwalifikowane, o ile odpowiadają one warunkom określonym w decyzji o wsparciu i mają na celu poprawę zdolności produkcyjnych przedsiębiorstwa.

Realizacja własnych celów mieszkaniowych w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. wymaga zamieszkania w zakupionym lokalu, a nie jego wynajmowania, co wyklucza możliwość zastosowania zwolnienia podatkowego w przypadku nabycia lokalu z zamiarem jego wynajmu.

Pobieranie opłat za nadzór weterynaryjny nad przetwórstwem produktów rybołówstwa jest zgodne z unijnym rozporządzeniem 2017/625, a nadzór tym obciążeniem z tytułu opłat obejmuje przewidziane prawem koszty administracyjne.

Polecenie wojewody wydane organowi samorządu terytorialnego na podstawie art. 25 ust. 1 u.w.i.a., mimo iż nie będące aktem nadzoru w czystej postaci, może podlegać zaskarżeniu przed sądem administracyjnym z uwagi na zagrożenie dobra chronionego publicznie.

Doręczenie decyzji organu podatkowego za granicą musi być zgodne z przepisami prawa kraju przeznaczenia; brak weryfikacji krajowych regulacji doręczeń skutkuje uznaniem nieważności przyjęcia skuteczności doręczenia.

Oddalenie skargi kasacyjnej, uznanie działań organów celnych i sądu I instancji za zgodne z obowiązującymi przepisami, na podstawie art. 1 ust. 6 rozporządzenia 2019/159 nakładającego cło ochronne w przypadku wyczerpania kontyngentu taryfowego.

Interpretacja i kwalifikacja ceł towarowych dokonana przez organy celne oraz zaakceptowana przez wojewódzki sąd administracyjny jest prawidłowa. Nie stwierdzono naruszeń proceduralnych ani błędów w wykładni prawa, które wymagałyby ingerencji instancyjnej, skutkując oddaleniem skargi kasacyjnej.

Odmowa przyjęcia zgłoszenia celnego oraz nałożenie dodatkowego cła ochronnego były zgodne z prawem z uwagi na wyczerpanie kontyngentu taryfowego. NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając zarzuty proceduralne i materialne za nieuzasadnione i nie wpływające na wynik sprawy bez istotnego naruszenia przepisów.

Skarżąca nie wykazała, że zarzuty skierowane wobec decyzji organu administracyjnego oraz wyroku WSA w Gdańsku miały uzasadnioną podstawę prawną. NSA oddala skargę kasacyjną, uznając prawidłowość klasyfikacji towaru dokonanej przez organy celne.

Skarżący, prowadząc razem z A. N. nielegalną produkcję wyrobów tytoniowych, podlega obowiązkowi zapłaty podatku akcyzowego; dowody z postępowania karnego mogą być podstawą decyzji podatkowej.

Decyzja Starosty o wydaniu zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów nie stanowiła rażącego naruszenia prawa, gdyż proces przetwarzania według przyjętej metody nie wymagał decyzji środowiskowej, co uzasadnia utrzymanie zezwolenia w mocy.