Postanowienie w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki VAT powinno być adekwatnie uzasadnione, wskazując istotne wątpliwości co do zasadności zwrotu, a jego zakres powinien być odpowiedni do rzeczywistych wątpliwości. Organ odwoławczy nie może przedłużać terminu zwrotu bez dostatecznego uzasadnienia, które dotyczyłoby konkretnej części kwoty spornego zwrotu.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT przez organ podatkowy, bez wskazania uzasadnionych przyczyn dotyczących całości kwoty, stanowi naruszenie przepisów ustawy o VAT. Organ podatkowy musi dokładnie uzasadnić potrzebę dalszej weryfikacji jedynie w zakresie rzeczywiście spornym.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT musi być szczegółowo uzasadnione, a organy podatkowe powinny weryfikować rzeczywiste przesłanki dla wstrzymywania zwrotu na czas nieokreślony.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT, jak określono w postępowaniu prowadzonym wobec K. sp. z o.o., następuje tylko w zakresie kwot rzeczywiście objętych wątpliwościami organu podatkowego, a nie w pełnej wysokości zwrotu, co stanowi naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o VAT.

Przedłużenie terminu zwrotu VAT musi być uzasadnione rzeczywistymi i uprawdopodobnionymi wątpliwościami organu. W przypadku odwołań należy uwzględnić najbardziej aktualne wyniki kontroli podatkowych.

1. Przedłużenie terminu zwrotu VAT nie może być stosowane jako prewencyjna forma wstrzymania zwrotu; wymaga wyczerpującego uzasadnienia. 2. Naruszeniem jest przedłużanie terminu bez wskazania rzeczywistych powodów i kwot zasługujących na weryfikację.

Przedłużenie terminu zwrotu podatku wymaga wykazania rzeczywistego uzasadnienia opartego na obiektywnych przesłankach konkretnego związku z oceną zasadności zwrotu, a jedynie wyjątkowe sytuacje mogą usprawiedliwiać takie postępowanie organu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT wymaga realnych i obiektywnie uzasadnionych przesłanek. Brak należytej analizy przez organy podatkowe oraz niezastosowanie się do wyników kontroli stanowiło naruszenie prawa.

Podmiot prowadzący instalację oczyszczalni ścieków, niezależnie od pełnej kontroli nad gospodarką ściekową, jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, zgodnie z art. 389 pkt 1 u.p.w. Bez znaczenia pozostaje tytuł prawny władania instalacją.

W wypadku uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, sąd musi uwzględnić całokształt okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, przy czym zastosowanie instytucji uprawdopodobnienia umożliwia przywrócenie terminu w sytuacji, gdy strona nie dochowała należytej staranności.

Dla uzyskania ulgi prowzrostowej określonej w art. 18eb ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych niezbędne jest, aby produkty były wytworzone przez podatnika bez pośrednictwa podmiotów zewnętrznych. Produkty zlecone do produkcji zewnętrznym wykonawcom nie spełniają tego kryterium.

NSA orzekł, że uchwała Rady Gminy D. była częściowo nieważna, jeśli chodzi o wyznaczenie drogi wewnętrznej, ale pozostałe ograniczenia dotyczące zabudowy uznano za zgodne z prawem, uznając je za proporcjonalne i konieczne do ochrony interesów publicznych.

Postępowanie administracyjne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji doręczonej minimum 30 lat przed wszczęciem, umarza się z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. Organ nie ma uprawnień do oceny konstytucyjności przepisów, a sądy administracyjne nie mogą zastosować bezpośrednio Konwencji o ochronie praw człowieka do decyzji sprzed 1993 r.

Utrzymanie prawa ochronnego na znak towarowy wymaga rzeczywistego używania dla każdego z chronionych towarów. Brak dowodów na używanie znaku dla części kategorii uzasadnia częściowe wygaśnięcie prawa ochronnego. Skargi kasacyjne oddalone.

Oddalenie skargi kasacyjnej; zwolnienie podatkowe z art. 9 pkt 5 u.p.c.c. może być stosowane względem czynności zamiany obejmującej budynek mieszkalny, nawet w przypadku obecności budynku gospodarczego, jeśli ten nie niweczy celu regulacji zwolnienia.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Bydgoszczy została oddalona. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani istotnych uchybień w procesie decyzyjnym, które miałyby wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak wykazania zajęcia gruntu pod linię kolejową na dzień 28 lutego 2003 r. wyklucza stwierdzenie nabycia prawa własności oraz użytkowania wieczystego przez PKP S.A. Art. 37a ustawy komercjalizacyjnej wymaga łącznego spełnienia przesłanek co do własności i faktycznego użytkowania.

Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodu rażącego naruszenia prawa nie zachodzą, jeżeli mimo niezgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania, inwestycja nie uniemożliwia realizacji określonych planem elementów infrastruktury.

Dopuszczenie do wylesienia działki z drzewostanem leśnym o powierzchni przekraczającej 0,10 ha, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, jest sprzeczne z ochroną przyrody na Obszarze Chronionego Krajobrazu Puszczy Napiwodzko-Ramuckiej, co uzasadnia odmowę uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy.

Zameldowanie na pobyt stały wymaga rzeczywistego osiedlenia oraz skoncentrowania centrum interesów życiowych w danej lokalizacji. Pozoracja zamieszkania bez faktycznego osadzenia nie umożliwia uzyskania zameldowania.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd gruntem, zgodnie z rozporządzeniem z 1998 r., może stanowić samoistny dowód istnienia prawa zarządu dla celów uwłaszczeniowych, bez konieczności odwoływania się do wcześniejszej decyzji przekazującej zarząd.